Είναι μια από αυτές τις καταραμένες μέρες που νιώθεις το στομάχι σου σαν μίξερ συναισθημάτων…. Ξεκινάς ήρεμα και στην πορεία δεν μπορείς να το ελέγξεις…

 

όλες σου οι αισθήσεις λειτουργούν σαν φόνος με πρόθεση την δολοφονία του ίδιου σου του εγώ…Κοιτάς το ρολόι,μετράς τα λεπτά και τα καταραμένα δεν περνάνε….Κρατάς το κινητό και δεν έρχεται το μήνυμα…Το διαβάστηκε δεν γίνεται πληκτρολογεί και εσύ τσακίζεις τον εγωισμό σου και κατηγορείς το εγώ σου ότι έκανε κάτι λάθος για να δικαιολογήσεις το πρόσωπο του πόθου σου ότι δεν σε ξέχασε,δεν σε έβαλε στον λίστα με τα πράγματα που θα κάνει στο μέλλον αλλά στο παρόν στην λίστα με τα απαραίτητα της ζωής του….

 

Είσαι το πρέπει μου,το θέλω,το μπορώ,το αναπνέω και ζω για εσένα και θα κάνω τα πάντα για να χαμογελάσω…

Τίναξε τα όλα στον αέρα και δώσε μου οξυγόνο να αναπνεύσω,είσαι η ρουφηξιά των τσιγάρων που αδειάζω μέχρι να σε δω και είναι ατελείωτα γαμώτο….Γιατί κάτι τόσο απλό γίνεται περίπλοκο και τα εμπόδια δεν με αφήνουν να σε χορτάσω,να σε ξεζουμίσω όπως κάνω με τις στιγμές μας και δεν μπορώ έτσι απλά να χωθώ στην αγκαλιά σου να ηρεμήσω …να γαληνεύει η ψυχή μου που τόσο το έχω ανάγκη ?

 

Τι τα θέλουμε όλα αυτά τα εμπόδια? Δεν χωράνε στο εμάς που έχουμε πλάσει …Οι ετικέτες περισσεύουν όταν αυτό που νιώθεις σε γεμίζει και απλά ανοίγεις τα χαρτιά σου απλόχερα … Γνώρισα τον κίνδυνο να κρατήσω πλάτες στο παρελθόν γιατί σε περίμενα να με ξεμυαλίσεις και τώρα που σε νιώθω δικό μου είσαι δίπλα μου και τόσο μακριά μου …

 

Ερωτευμένος ενήλικας …

 

Θα με χαρακτηρίσουν τρελή όλοι αυτοί που είναι έξω από το παραμύθι μας που ξέχασα να “ασφαλίσω” το χαμόγελο μου για τις μέρες που δε θα εμφανιστείς …

Σκέφτομαι και πράττω με την καρδιά θα απαντήσω και δεν χωράει κανενός η γνώμη στην δική μου θύελλα συναισθημάτων ακόμα και αν αυτοκαταστρέφομαι…Τι και αν βρίζω θεούς και δαίμονες που η απόσταση που βάλαμε ανάμεσα μας με διαλύει μέσα μου κανείς δεν μπορεί να κρίνει την κατρακύλα που ακολουθεί κάθε λεπτό που εσύ απών της Κόλασης μου υπογράφεις συμβόλαιο κάθε βράδυ με τον Μορφέα να μου θυμίζει τις όμορφες στιγμές και να ξυπνάω διψασμένη για τη σάρκα σου …Κανείς δε θα καταλάβει, γι αυτό όλοι οι άλλοι μπήκαν στο περιθώριο και κλείστηκα ξανά στον εαυτό μου …

 

Γιατί αν δεν έχεις ερωτευτεί Φίλε μου δε θα με νιώσεις όσες προσπάθειες και αν κάνεις…

 

Ξημερώνει και ο ύπνος δε λέει να με πάρει αν δεν εκφράσω όσα θέλω να σου πω γι αυτό και συνεχίζω να σου γράφω … Με στοιχειώνεις κάθε φορά που τσεκάρω τα μηνύματα μου και το όνομα σου δεν υπάρχει στην λίστα των ληφθέντων…Δηλητήριο οι σκέψεις μου πως λείπεις από δίπλα μου και χαρίζεις το χαμόγελο στους ανθρώπους γύρω σου χωρίς νόημα ευτυχίας και ικανοποίησης μόνο αποθέωση του ονόματός  σου και με την καρδιά σου τι γίνεται  … ??  Αγγίζω το κορμί μου για να νιώσω το άγγιγμα σου και νιώθω αυτή την ενέργεια του κορμιού σου να με διαπερνά…. Νιώθω αυτό το τρέμουλο στα άκρα μου και αυτό το καρδιοχτύπι που κάθε φορά που πλησιάζεις δυναμώνει και με ανεβάζει σε αυτά τα σύννεφα που συνήθιζαν οι γονείς μας να μας λένε να κυνηγάμε όταν ήμασταν μικρά παιδιά ..Ποτέ δεν τα ακολουθούσα να μαι ειλικρινής αλλά το κάρμα με έσπρωξε με τα μούτρα πάνω τους και ονειρεύομαι τη μέρα που μόνο το εσύ και το εγώ θα υπάρχουν πάνω τους και κανείς δε θα πει το παραμύθι τελείωσε αν δεν χαράξουμε εμείς οι ίδιοι το τέλος …

 

Υ.Γ.  ” Το τέλος σίγουρα δεν γράφτηκε για εμάς ”