Τολμώ και σε σκέφτομαι ακόμα …

Βουτάω βαθιά στις αναμνήσεις μέχρι να πνιγώ …

 

Χάνω την ανάσα μου και το κορμί προδίδει τις αισθήσεις,οι αισθήσεις τα συναισθήματα και το κόκκινο του πάθους ξεχειλίζει αυτό που οι λέξεις δεν φτάνουν για να περιγράψουν … Πάθος κλεισμένο σε στραγγαλισμένες λέξεις, πνιγμένες σε μυαλά ανήσυχα και ανθρώπους που δεν βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν… Ανθρώπους σαν εμένα που ένιωσαν πολλά, οι καταστάσεις τους βούλωναν το στόμα και κάνανε βουτιά στο κενό σε κάθε απόπειρα …

 

Το ήξερα από την αρχή η συνάντηση μας μύριζε μπαρούτι μάχης εγωισμού και παιχνίδι αντοχής για δυνατούς παίκτες.Ξέχασα όμως να σου πω ότι όσο δυνατή φαίνομαι τόσο εύκολα σπάω σε κομμάτια σαν καταραμένος καθρέφτης που θα σε στοιχειώσει στο μέλλον.. Έχω αυτή την διαίσθηση… Να νιώθω τι θα με καταστρέψει και να θέλω να πέσω πάνω του με όλη μου τη δύναμη,στοιχηματίζω με την καρδιά και το μυαλό με στέλνει σε κούρσα ταχύτητας με “θάνατο” ακαριαίο ….

 

Εσύ κοιτούσες πάντα από μακριά,στοιχηματίζοντας ότι δεν θα κερδίσω, ότι αυτός ο τσαμπουκάς που με κυριεύει θα “πεθάνει” κάποια στιγμή και θα μπορείς να κινείς τα νήματα όπως γουστάρεις… Θα αστειεύεσαι να πιστεύεις ότι θα αλλάξω αυτό που στην αρχή γούσταρες… Το μαγκάκι όπως χαρακτηριστικά έλεγες σε μια δεσποινιδούλα, συγνώμη δούλα ήθελα να πω , των ορέξεων σου και των εγκεφαλικών προβλημάτων που σε διακατέχουν…. Γίνομαι ωμή και ίσως να σου φαίνομαι πολύ σκληρή αλλά εσύ μου έβγαλες το άχτι … Μόλυνες όλα μου τα σωθικά και τσαλάκωσες ότι είχα να δώσω μέσα από την καρδιά μου σε εσένα … Αχάριστη παρουσία που νομίζεις ότι θα τρέξω από πίσω σου να σου αποδείξω ότι ακόμα Σ αγαπάω… Σαράκι που με τρώει έγινες επειδή σε αποθέωσα και εσύ κάθε μέρα με έσβηνες από τον χάρτη των ανθρώπων που γουστάρεις… Εμένα το κάτι διαφορετικό όπως με αποκαλούσες που δεν σταμάταγα ποτέ να χαμογελάω επειδή σε είχα στη ζωή μου και ενώ εγώ την γέμιζα εσύ την άδειαζες λίγο λίγο κάθε μέρα λες και η ευτυχία θέλει ψυχολογική ισορροπία..

Μετράω ακόμα μέρες από το τέλος …

Θυμάμαι ήταν Φθινόπωρο…

 

Συναισθηματικά άρρωστη …

Εγκεφαλικά νεκρή…

 

Σκουπίζω τα δάκρυα να βγάλω τον δαίμονα από μέσα μου… Θέλω να τσακίσω κάθε κουκκίδα που έβαλες και αν το διαβάζεις ίσως και να χαίρεσαι που ακόμα πονάω… Γέλα,νιώσε ικανοποίηση, βούτα στα σκατά και έλα να μου περιγράψεις την ευτυχία…

 

Κάποτε η αγαπημένη μου μέρα ήταν η Κυριακή… Να ξυπνάω δίπλα σου, να μου γεμίζεις την κούπα του καφέ και να αισθάνομαι ότι η αγάπη είναι οι στιγμές…Τώρα πλέον δε θέλω να σηκώνομαι από το κρεββάτι μη και σε συναντήσω σαν σκιά να με περιμένεις και με αποκαλέσω τρελή στις φίλες μου ότι γύρισες … Ότι σου έλειψα και ήρθες σε εμένα που ακόμα και τώρα σε περιμένω… Αρρωσταίνω κάθε φορά που κοιτάω παλιές φωτογραφίες και δεν έχω σβήσει τίποτα δικό μας συναισθηματικά και υλικά όσο και αν ο πόνος είναι αβάσταχτος σε κάθε μικρό ψαχούλεμα …

 

Κανείς δεν ξέρει ….

Ζορίζομαι …

Και όσο με γοητεύεις τόσο με παιδεύεις ..

 

Στεγνώνει το στόμα μου,με πιάνει ταχυπαλμία καθώς βάζω το αγαπημένο μας τραγούδι και παρακαλάω για ένα φιλί… Να νιώσω τα χείλη σου ξανά και να σταματήσουν οι εφιάλτες που μοιράζουμε τα κορμιά μας σε δανεικούς εραστές , γεμίζουμε λάθη το μέλλον μας και τα κορμιά μας σημαδεμένα από αυτούς τους άλλους… Τους περαστικούς χωρίς ταυτότητα…Το μυαλό μου υπολειτουργεί και το αντίδοτο να συνεχίσω να αναπνέω είναι η κατάρα που σου έδωσα… Θα με ψάχνεις σε όλες τις επόμενες που θα πηδάς… Εγώ θα είμαι το τσιγάρο της απόλαυσης που θα κάνεις στο τέλος για να “σβήσεις” την κενή παρουσία σου στις σαρκικές απολαύσεις που θα έχεις για να ζεστάνεις την ψυχρή καρδιά σου…

 

 

Υ.Γ.: ” Για εσένα που δεν ξέχασα ,για εμένα που δε θα με ξεχάσεις “