Έτσι τυχαία για άλλη μια φορά άνοιξα την πόρτα και σε περίμενα….μια σκιά ήταν και πέρασε, μου ψιθύρισε κάποιος στο αυτί …ήταν το εγώ μου που σε έψαξε πάλι στη ζωή του και εσύ για άλλη μια φορά δεν εμφανίστηκες … κυνηγάω πρόσωπα,ψυχές να σου μοιάζουν και πράγματα που σε θυμίζουν γιατί το εμείς ήταν πολύ για το λίγο που ζούσα…

 

Παίζουμε κρυφτό είπα στον εαυτό μου και απλά δεν μπορώ να σε βρω ή μάλλον καλύτερα δε θέλω να σε βρω … Φοβάμαι… βαρύ,αληθινό και άκρως δελεαστικό για να συνεχίσω να ελπίζω ότι τίποτα δεν τελείωσε… ο εγωισμός σου αντικρίζεται στην οπτασία μου πλέον … κοιτάζω καχύποπτα τους ανθρώπους, παρατηρώ το βλέμμα τους, μετράω τα λόγια τους και κάπως έτσι το “εσύ” έγινε το “εγώ” …

 

Ένα τσιγάρο ακόμα …

 

Κλείνω την πόρτα αργά μήπως και σε δω να έρχεσαι …” έχασες το δρόμο ” έγραψα σε ένα χαρτάκι και το άφησα στο κουτί με τα γράμματα … ίσως περάσεις τυχαία και θελήσεις να θυμηθείς πως είναι η ευτυχία… το χαμόγελο μου σε νοσταλγεί και περιμένει καρτερικά στη γωνία να εμφανιστείς … μου το λέγανε όλοι “πιο όμορφος από όταν είσαι ερωτευμένος δε θα είσαι ποτέ” … είμαι ακόμα όμορφη και ας κιτρίνισαν τα χέρια μου από τα τσιγάρα που άναψα περιμένοντας να γυρίσεις …μεγάλωσα και δεν έκοψα τις κακές συνήθειες θα πεις …σ αγάπησα θα πουν οι άλλοι που με βλέπανε καθημερινά να σε περιμένω, να ανοίγω την πόρτα νομίζοντας ότι θα γυρίσεις και να αδειάζω τα πακέτα με τα τσιγάρα με λύπη … σου γράφω γράμματα και τα αφήνω στο γραφείο σου…

 

Πέρασαν οι μέρες και η θύμηση σου πλημμυρίζει την ψυχή μου … έφυγες νωρίς και σε ψάχνω ακόμα στο κρασί που πίνω κάθε βράδυ νοσταλγώντας τα μεθυσμένα από έρωτα βράδια μας …έχτισα όνειρα στην αγκαλιά σου και όσοι και αν πέρασαν και θα περάσουν κανείς δε θα μπορέσει να αγγίξει και την ίδια στιγμή να γκρεμίσει τα ήδη τσαλακωμένα συναισθήματα μου… θαμμένα σε γράμματα βρεγμένα από δάκρυα,τυλιγμένα με αγάπη,ξεχασμένα από το πλήθος…μόνο αν μ’ αγάπησες θα καταλάβεις τον πόνο που προκάλεσες,τον άνθρωπο που άδειασες ,την ευτυχία που πέταξες στον κάδο με τα ξεχασμένα κομμάτια της ζωής σου… τα έβαλες σε μια βαλίτσα και τα έκρυψες, γιατί η ανεκπλήρωτη ευτυχία είναι σαν ναρκωτικό που όσο δεν το έχεις τόσο εξαρτάσαι από αυτό…σου γίνεται απωθημένο και στο τέλος σε διαλύει…  Τελικά ακόμα σε περιμένω …

 

Υ.Γ. ” Πάντα θα σε περιμένω “