Και ξαφνικά εμφανίζεται στη ζωή σου Εκείνος.

Γιατί πάντα όλα τα δυνατά της ζωής μας έρχονται όταν σταματάς να περιμένεις.

Και συ αρχίζεις να ξεδιπλώνεις τα κομμάτια σου.

Δε ξέρεις αν αξίζει ή όχι. Και δε σε νοιάζει.

Σου αρέσει. Και όσο σου αρέσει εσύ θα φανερώνεσαι.

Γιατί αυτό έμαθες να κάνεις. Γιατί δεν άφησες ποτέ τίποτα κρυφό.

Έμαθες να είσαι δοτική, να ενθουσιάζεσαι και να ονειρεύεσαι από τη πρώτη στιγμή.

Ακόμα και αν έχεις φάει τα μούτρα σου τόσες φορές, ακόμα και αν ορκίστηκες ότι η προηγούμενη ήταν και η τελευταία.

Συνεχίζεις. Και συνεχίζεις γιατί έχεις μέσα σου αποθέματα.

Φορτσάρεις, τα δίνεις όλα. Μα ναι!!!

«Γιατί να τα κρατήσω; Δεν θέλω φυλαγμένα».

Κτητική, απαιτητική, ζηλιάρα ετοιμοπόλεμη. Και Εκείνος γίνεται το κέντρο του κόσμου και της ζωής σου.

Καμία αντίσταση, κανένας φραγμός.

Παλεύεις με τον εαυτό σου στα όρια της διακριτικότητας. Μάταια.

«Ποια διακριτικότητα; Πλάκα μου κάνετε;»

«Εγώ θέλω να ξυπνάει να ανοίγει το τηλέφωνο του και να διαβάζει την «καλημέρα μου».

«Εγώ θέλω να χαμογελά όλη μέρα και να γίνομαι η αιτία του χαμόγελου του».

«Εγώ θέλω να διαβάζει τα κείμενα που γράφω και να ξέρει ότι είναι δικά του».

«Εγώ θέλω να του τραγουδάω μελωδίες με στίχους που έγραψα για κείνον».

«Εγώ θέλω να ζωγραφίζω τη ζωή του».

«Εγώ θέλω να του αφήνω post σε όλες τις γωνιές του σπιτιού του, για να τα ανακαλύπτει και να τα διαβάζει όταν λείπω».

«Εγώ θέλω να τον παρατηρώ όταν κοιμάται και να μετράω τις ανάσες του».

«Και να του μιλάω για όλα. Για τα πιο ασήμαντα και τα πιο σημαντικά. Για ότι μας κάνει να γελάμε και για ότι «σκοτείνιασε» τη μέρα μας».

«Και να του υπενθυμίζω πόσο τον αγαπάω. Και να το λέω».

«Έτσι ολόκληρο, δυο λέξεις, «σ΄ αγαπάω».

«Γιατί για μένα «σ’ αγαπάω» σημαίνει ότι από τη μέρα που ήρθες στη ζωή μου και για όσο αντέξουμε, μόνο αυτό μπορώ να κάνω. Να σ’ αγαπάω».