Καλά είναι τα πατώματα, γι’ αυτούς που τους αρέσει να κυλιούνται.

Στη Ζωή, στο Θάνατο, στον Έρωτα.

Καλά είναι τα πατώματα, για όσους δε βολεύονται σε στρώματα ανατομικά.

Για όσους κοιμούνται μόνοι και δε στριμώχνονται σε ξένα κρεβάτια.

Γι’ αυτούς τους λίγους που δεν προσπάθησαν να σκαρφαλώσουν στην υψηλή αντίληψη κάποιων για να γίνουν κι αυτοί με τη σειρά τους «Κάποιοι».

Μια χαρά επίσης για εκείνους που αποφεύγουν να θρονιάζονται σε μαλακούς καναπέδες.

Ξέρουν ότι μετά από λίγο θα βουλιάξουν μέσα τους.

Ιδανικά για όσους δε βαστάνε πια τα πόδια τους και στέκονται πάνω σε πατερίτσες.

Ή ακόμα χειρότερα, κρέμονται κάτω από άλλους.

Όταν θα γίνεις ένα με το πάτωμα και νιώσεις τη Γη να κολλάει στο αυτί σου σα να θέλει κάτι να σου ψιθυρίσει, θα ακολουθήσουν πολλές φορές ακόμα.

Όλοι τα σπάσανε τα μούτρα τους στην πρώτη ανώμαλη προσγείωση.

Φρόντισε τουλάχιστον να είναι πτώση με στυλ.

Έχουν και τα πατώματα τη χάρη τους, μωρό μου.

Μα είναι αυστηρά για σένα και για μένα.

Για όσους αντέχουν να πέφτουν και να σηκώνονται.