Μα γιατί να δείξει τι κρύβει βαθιά μέσα του; Για να τον κοιτάξει ξανά με αυτό το κρύο και αδιάφορο βλέμμα; Ή για να τον αγκαλιάσει και χωρίς να τον ακούσει να πει “όλα θα φτιάξουν” ; Και να το πει δε θα γίνει. Το ξέρει. Βλέπεις ποτέ δεν έφταναν μόνο τα λόγια!
Αρκετές φορές γυρνάει με βουρκωμένα μάτια και τον κοιτάζει… Δεν έχει παράπονο! Όλες αυτές τον ρωτά τι έχει και τον χαϊδεύει. Μα καμία φορά δε τον αγγίζει με τα λόγια του! Καμία φορά δεν προσπαθεί να καταλάβει τον πόνο του και να έρθει στη θέση του. Τον ενοχλεί; Τον ενοχλεί φυσικά. Είναι απερίγραπτα απογοητευτικό ο άνθρωπός του να μη τον βοηθά…

 

Κάτι τέτοιες σκέψεις λοιπόν περιβάλλουν έναν άνθρωπο κάθε φορά που είναι μαζί με το άλλο του μισό. Κάθε φορά που βγαίνουν για μια βόλτα,για έναν απλό καφέ. Αυτές τις μέρες που βγαίνουν απλά για να βγουν. Επειδή έχουν μάθει πως πρέπει να βλέπονται. Απαθή χαμόγελα,αγγίγματα από συνήθεια,λόγια αγάπης από συνήθεια. Δεν είναι πως δεν ανατριχιάζει όταν τον αγγίζει ή πως δεν χαμογελά όταν του λέει σ’αγαπώ. Είναι που απλά δεν είναι ούτε το ανατρίχιασμα,ούτε το χαμόγελο όπως πρώτα! Αυτό είναι που τον τρελαίνει,που τον προβληματίζει και τον αγχώνει κάθε φορά που τον κοιτάζει.
Ύστερα έρχονται οι τσακωμοί. Πάντα υπήρχαν,αλλά ξέρεις τι; Πάντα συνέβαιναν και όταν περνούσαν τους μάθαιναν κάτι. Τώρα; Τώρα πια απλά τσακώνονται γιατί έτυχε,γιατί δε συμφωνούν πια σε τίποτα,γιατί απλά πρέπει να γίνει για να σπάσει η ρουτίνα τους. Τελειώνουν οι τσακωμοί και απλά γυρνούν στους ρόλους τους. Ναι. Ρόλους έχουν υιοθετήσει πια.
Ρόλους απρόσωπους και όχι καλά δουλεμένους. Απλά ρόλους για να γλιτώνουν από κάθε τι που θα τους ανάγκαζε να ψάξουν βαθιά στη σχέση τους ή χειρότερα για να γλιτώνουν ο ένας απ’τον άλλο..

 

Πιστεύω,πως βαθιά μέσα τους το γνωρίζουν. Και ο ένας και ο άλλος βλέπει τη διαφορά της σχέσης. Ξεκίνησε γεμάτη χρώμα και όσο πάει ξεβάφει. Ίσως αυτός να είναι ο δρόμος των σχέσεων. Ενθουσιασμός,ευτυχία,ζωή γεμάτη χρώμα,διαφωνίες,τσακωμοί,ρουτίνα,απογοήτευση,δυστυχία,τέλος. Ίσως και όχι. Απλά να τις δημιουργούμε εμείς λάθος και να τις διατηρούμε ακόμη πιο λάθος. Ποιος θα μας δείξει το σωστό όμως;

 

Παράξενο δεν είναι που δύο άνθρωποι που ξεκινούν ζώντας ο ένας για τον άλλο και έχοντας την αγάπη πάνω απ’ όλα,να καταλήγουν δυο αδιάφοροι εραστές ; … Που απλά ζουν μαζί γιατί έτσι έχουν συνηθίσει;