Δεν μου άρεσε ποτέ να δένομαι με ανθρώπους.

Αλλάζουν κι αυτοί σαν τις τέσσερις εποχές.

Απογοητεύουν. Οργίζονται. Ψυχραίνουν.

Δενόμουν με όσα μου’διναν φτερά στην ψυχή.

Με όσα μου’διναν την απόλαυση ωμή.

Δενόμουν με τα τοπία. Με τις θάλασσες. Με τις ακρογιαλιές.

Με κάτι ηλιοβασιλέματα Αύγουστο μήνα. Και κάτι ροζ δειλινά.

Με τα χαμόγελα των παιδιών στις μικρές πλατείες. Και κάτι άλλα λίγο πιο αυστηρά.

Δενόμουν με τη γλύκα του Σαββάτου. Και τη θλίψης της Δευτέρας.

Με κάτι συννεφιασμένες Κυριακές. Κι εγώ με τσιγάρο στο χέρι κι έναν καφέ -σχεδόν ευτυχισμένη-.

Το έβρισκα καλή ιδέα. Μου έδιναν την αγάπη ατόφια. Άσβεστη. Αγάπη τρελή!

Αλλά πόση σημασία να’χει αφού ένιωθα την ευτυχία;

Δεν μου τη χρέωναν με τόκους.

Δενόμουν χωρίς αντάλλαγμα. Δίχως να χρεώνομαι λάθη και πάθη.

Με περνούσαν για τρελή. Ονειροπόλα ή κάτι τέτοιο.

Με κοιτούσαν με βλέμμα απορίας μπας και καταλάβουν…

Σκοπός δεν είναι να καταλάβεις. Αλλά να νιώσεις!