Λίγες μέρες πριν σε αποχαιρετήσω.

Μου άφησες πολλά και φέτος.

Καλά και άσχημα, υπέροχα και συγκλονιστικά.

Και ήσουν μια πολύ όμορφη χρονιά.

Μου’ φερες νέες συνεργασίες και ανθρώπους που γίναμε ομάδα και πετύχαμε!!!

Μου έδωσες ιδέες και σχέδια που είναι έτοιμα να ξεδιπλωθούν.

Ήταν μια χρονιά που δοκιμάστηκα με την υγεία μου. Το πάλεψα και χαμογελώ.

Ήταν μια χρονιά που μου έφερε νέους φίλους.

Καινούργιους, φίλους καρδιάς που αποδείξανε ότι είναι δίπλα μου και κοντά μου.

Και πως η αγάπη δεν χρειάζεται κόπο και θυσίες, παρά ένα χαμόγελο και λίγο νοιάξιμο.

Και ήσουν μια χρονιά που μου επιβεβαίωσες ότι έχω και ρίζες πιο μακριά από το σπίτι μου. Έχω ανθρώπους – οικογένεια μου. Και αν χαθούμε το χρόνο που έρχεται, θα ξέρω πάντα πως έκανα ένα πέρασμα από αυτή τη ζωή περνώντας τις καλύτερες μέρες της ζωής μου, μαζί τους.

Ήταν μια χρονιά που αποφάσισα να κάνω πράξη, σκέψεις και επιθυμίες μου κλειδωμένες στα ντουλαπάκια των σαράντα τεσσάρων μου χρόνων.

Ήταν μια χρονιά που μου άλλαξες την εικόνα μου!!! Ευχαριστώ…

Και ίσως να έπεσα για λίγο – πολύ λίγο – αλλά όταν μου άπλωσε το χέρι της η Λουΐζα και μου χαμογέλασε, κατάλαβα ότι όλα είναι περαστικά και ότι έχω μια μοναδική, υπέροχη αγκαλιά της κόρης μου, να χάνομαι.

Και όχι δεν ήταν όλα εύκολα.

Ήταν όμως όλα προσπελάσιμα.

Είδα την ανατολή του ήλιου στα ταξίδια μου και απόλαυσα τη δύση του από το σπίτι μου στη θάλασσα.

Και αν κάποιους ανθρώπους τους έχασα από τη ζωή μου, ήταν πολύ λίγοι τελικά για να μείνουν μαζί μου και εγώ γέρασα για να δίνω συγχωροχάρτια.

Χαίρομαι γιατί το μυαλό μου και η ψυχή μου είναι ανοιχτά.

Χαίρομαι γιατί το ποτήρι μου είναι μισογεμάτο αλλά δεν θα το αδειάσω, θα το ξεχειλίσω.

Καλές Γιορτές σε όλους!!!