Χόρεψε, Αγαπημένη μου…

Xόρεψε μαζί μου στη βροχή χορό αργό,να παν΄ οι εφιάλτες κάτω.

Έλα ν΄ αγκαλιαστούμε παράλογο με παράλογο,

να χορέψουμε ένα βαλς στη βροχή,γιορτάζοντας το χαμό της λογικής.

Της λογικής που μέχρι χθες,μας φώναζε “Ανέφικτο”.

Της λογικής που απ΄την επομένη,θα υποκλίνεται στο πέρασμά μας.

Της λογικής που μια μέρα όταν εμείς θα λείπουμε,

θα μας διδάσκει στους παράφορα ερωτευμένους,

στους χαμένους ταξιδιώτες και στους ονειροπόλους.

Της λογικής που μέχρι την αιωνιότητα,για ΄μένα θα ΄χει το πρόσωπό σου.

 

Χόρεψε,Αγαπημένη μου…

Χόρεψε ξέγνοιαστη κι εκφραστική,αμαρτωλή κι ερωτευμένη.

Άσε με κι εμένα,έστω σα μοναδικό σου ακροατή και θεατή,

ν΄ακούω τον ήχο του ανέμου που κρυφοτρυπώνει

στα χέρια και στα πόδια σου ενώ κινείσαι αρμονικά,

σα να πλάστηκες για να γίνεις το ενδιάμεσον

κάποιας κόλασης και κάποιου παραδείσου.

 

Κοιτάς με πόθο τον ουρανό μεσ΄ απ΄ τα κλειστά σου μάτια

σηκώνεις τα χέρια σου ψηλά

και χαιδεύεις τρία σύννεφα που μοιάζαν σκαλοπάτια.

Με παρτενέρ τη δοξασμένη σου ομορφιά,μονάχη σου χορεύεις

σ΄όποιου τα μάτια κι αν εκτέθηκες,εδώ και χρόνια τον μαγεύεις.

Ω,και να ΄μουν το χώμα που πατάς,να μαλακώνω τα βήματά σου

κι εσύ αμέριμνη κι ερωτική

να ζωγραφίζεις πάνω μου του χορού τα ποιήματά σου.

 

Μα είν΄ο καιρός ανώριμος κι ο άνεμος σε παίρνει,

και στη στιγμή του δευτερόλεπτου

αντιλαμβάνεσαι ότι χάθηκε στο χρόνο ο παρτενέρ σου.

Ώσπου σαν ταινία γραφική,γυρνάς,κοιτάς τον ποιητή σου

και ξανανιώνεις,χορεύοντας με πάθος,σιωπηλή…

 

Χόρεψε,Αγαπημένη μου…

Χόρεψε…