Η απώλεια από όποια πλευρά κι αν την λογαριάσεις απώλεια παραμένει..

Δεν μετριέται..

Δεν χωρά σε μια λευκή κόλλα χαρτί..

Δεν περιγράφεται με λέξεις..

Η απώλεια, δεν σου προκαλεί μονάχα πόνο αλλά και φόβο.. Φόβο για το μη αναστρέψιμο μιας κατάστασης.. και πόνο λόγω του κενού που δημιουργείτε μέσα από την απουσία του άλλου στην ζωή σου..

Προσωπικά, δεν στεναχωριέμαι καθόλου για το αν χάσω κάτι σε ύλη.. και σίγουρα τα αγαθά κώπης κτώνται, αλλά πάντα μπορείς να τα αντικαταστήσεις.. το κενό της απουσίας όμως κάθε έμψυχου, παραμένει σαν κενό που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να γεμίσει.. απλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό και προσπαθείς να το χειρίζεσαι ώστε να πονάς λιγότερο όσο ο καιρός περνά..

Η απώλεια είναι σαν ένας μικρός θάνατος ενός κομματιού του εαυτού μας.. σαν το τέλος μιας εποχής που κατακλύζεται από αλλαγές..

Αλλαγές στα συναισθήματά μας.. αλλαγές στις σκέψεις μας..

Ένα εσωτερικό κενό που μεγαλώνει χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις..

Έζησα πολλούς τέτοιους μικρούς θανάτους ώσπου να έρθει εκείνος ..

Κι όταν ήρθε, τίποτα δεν μπορούσε να τον απαλύνει..

Ούτε για μια στιγμή..

Ίσως μόνο ότι μέσα από την δύσκολη αυτή απόφαση της ευθανασίας, κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια..κι αυτή είναι ότι πράττεις την ΤΕΛΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ που μπορείς να κάνεις για το ζωάκι σου.

Ο δεσμός που δημιουργείτε μεταξύ ανθρώπου και τετράποδου φίλου δεν είναι εύκολα κατανοητός από όλους..

Η αίσθηση της απώλειας μπορεί για κάποιους να φαντάζει υπερβολικά μικρή για να της δώσουν την αξία που της αρμόζει..

Για άλλους πάλι όπως εγώ, ισχύει το εντελώς αντίθετο..

Όλα τα χρόνια που πέρασα με τη μικρή μου, ήταν σημαντικά για πολλούς λόγους..

Μια πηγή χαράς και ευτυχίας που μεγάλωνε μαζί μου, ακολουθώντας διάφορες αλλαγές στην ζωή μου..

Πέρα από το γεγονός ότι την είχα από μικρή, ήταν για μένα εκτός των άλλων, μια πηγή ασφάλειας και συντροφικότητας, αγάπης χωρίς όρους και αποδοχής..

Τέλος.. εποχής λοιπόν..

 

«Do not stand at my grave and weep.
I am not there, I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain,
I am the gentle autumn’s rain.
When you awaken in the morning’s hush,
I am the swift uplifting rush
of quiet birds in circled flight.
I am the stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there, I did not die…»