Κλείνω τα μάτια μου και παραδίνομαι στα χέρια της ψυχής μου και χάνομαι στο απέραντο μέλλον. Πολλές φορές νοιώθω τόσο μόνη, άλλες φορές ολοκληρωμένη και ευτυχισμένη. Ποιος ξέρει τι θα μου φέρει το αύριο. Ευτυχία, αγάπη, έρωτα, μοναξιά, πόνο, μελαγχολία; Κανείς δεν ξέρει.

Το μόνο που μπορώ να κάνω σαν ταραγμένο παιδί, μέσα στο κόσμο αυτό, είναι να το φανταστώ και να γεμίσω το μυαλό μου με στόχους και όνειρα. Έτσι μπορώ να χρωματίσω την ζωή μου και με την βοήθεια της καρδιάς μου τις ζωές των ανθρώπων που με αγαπούν και αγαπάω. Και μόλις η ψυχή μου με παραδώσει στη λογική. Ανοίγω τα μάτια και αντικρίζω ένα κόσμο ευτυχισμένο, θλιβερό, σκοτεινό, λαμπερό.

Μα δεν με σταματά τίποτα και χαμογελώ και λέω θα τα καταφέρω να επιζήσω σε αυτό το κόσμο το τρελό με χρώμα στη ζωή μου.

 

Η Αντωνία Ταχματζίδου γεννήθηκε στη Γερμανία και μεγάλωσε στην Ελλάδα.

«Γράφω από 14 χρόνων και με τα διηγήματα και τα ποιήματα μου μπορώ και εκφράζω τα συναισθήματα μου και όλα όσα δεν μπορώ να πω με λόγια!

Δίχως αυτό είναι σαν μην αναπνέω.»