Κοίτα τον άνθρωπο. Σκυφτός και μουδιασμένος.

Τα άκρα του νεκρά. Οι τρίχες του λίγες.

Ανίκανες να σκεπάσουν το σαπισμένο δέρμα.

Τρύπες παντού, να μπαινοβγαίνει ο αέρας.

Να θερίζει ο,τι απέμεινε από σάρκα.

Φλέβες που κόπηκαν για μια στιγμή ηδονής.

Και το ταξίδι σου; Το έκανες το ταξίδι σου;

Μάτια κενά, βλέμμα καθρέφτης.

Γι’αυτό δεν σε κοιτούν.

Έστω και έτσι, κραυγή γίνεσαι. Μόνο έτσι.

Ουρλιαχτό που σε χτυπάει με οργή στο κεφάλι.

Και τους δαίμονες; Τους σκότωσες τους δαίμονες;

Δάχτυλα κυρτά που επαιτούν τροφή.

Τροφή για το κτήνος.

Μια μαριονέτα στο πεζοδρόμιο.

Με σηκωμένα μανίκια. Να έχει σφραγίδα ο φονιάς.

Και τον άνθρωπο; Τον κοίταξες τον άνθρωπο;