Γεννιόμαστε. Από’ κει και στο εξής μεγαλώνουμε (όλοι ανεξαιρέτως) και ωριμάζουμε (όχι όλοι απαραίτητα). Αποκτούμε συνήθειες, φόβους, κουσούρια. Κλαίμε άλλοτε από χαρά, άλλοτε από στεναχώρια, ακόμη και από νεύρα. Κάνουμε ζημιές, επίτηδες και κατά λάθος. Πάμε σχολείο και μετά πανεπιστήμιο. Κάνουμε φίλους, και παρέες, μικρές ή μεγάλες. Αποκτούμε εχθρούς αλλά και κολλητούς. Διαλέγουμε ερωτικούς συντρόφους, θρησκευτικά “πιστεύω” και πολιτικές πεποιθήσεις. Τσακωνόμαστε, αλλά κάνουμε και διάλογο. Έχουμε προβλήματα, ανασφάλειες και αδυναμίες, αλλά και στιγμές διαύγειας. Κάποτε έχουμε και κάποτε στερούμαστε αυτοπεποίθησης. Μερικές φορές περπατούμε στον δρόμο και τρίζουν οι πλάκες, και μερικές φορές αισθανόμαστε τη γη να μας καταπίνει. Γελάμε, νευριάζουμε και αγχωνόμαστε. Παίζουμε κρυφτό σαν παιδιά, αλλά και όταν μεγαλώνουμε. Δίνουμε και παίρνουμε δεύτερες ευκαιρίες. Κρίνουμε ανθρώπους και κρινόμαστε από αυτούς.

 

Ακόμη, πέφτουμε στα πατώματα για να κλάψουμε έναν παλιό μας έρωτα, ή για να κάνουμε έρωτα με έναν νέο εραστή. Ουρλιάζουμε, άλλοτε από νεύρα, κάποτε από έκπληξη, αλλά και από ηδονή. Πάμε σε πάρτι, γάμους και κηδείες. Αποχαιρετούμε κόσμο σε λιμάνια, αεροδρόμια, σταθμούς τραίνων αλλά και σε εκκλησίες. Βρίσκουμε τυχαία στον δρόμο παλιούς συμμαθητές, συνεργάτες, ή ακόμη και τον ίδιο τον έρωτα, που εκείνη την δεδομένη στιγμή αγνοούμε. Πάμε ταξίδια, επισκεπτόμαστε γνωστούς, μας επισκέπτονται γνωστοί, ανταλλάσουμε ιδέες, δώρα, αγάπη, και περιέργειες. Χωρίζουμε από υποχρεώσεις, απόσταση, ζήλιες και απιστία. Συμφιλιωνόμαστε ξανά, δίνουμε τα χέρια. Δίνουμε και την ψυχή μας πολλές φορές. Περπατάμε για βόλτα, για να πάμε στη δουλειά, για να βρούμε δουλειά, να βρούμε σπίτι ή και ερωτικό σύντροφο. Μένουμε άυπνοι από ανησυχίες, άγχη, φοβίες, αλλά και από έρωτα. Τρέχουμε να προλάβουμε ευκαιρίες και προθεσμίες, με πρόσωπα, γεγονότα και ημερομηνίες να καταγράφονται στην μνήμη και την ψυχή μας.

 

Κάποια από αυτά τα πράγματα τα θυμόμαστε για πάντα. Κάποια άλλα πάλι τα ξεχνάμε, είτε γιατί πρέπει, είτε γιατί θέλουμε να τα ξεχάσουμε… Τελικά, είμαστε ό,τι μπορούμε να θυμηθούμε. Η μνήμη, και μόνο αυτή, ορίζει την ταυτότητά μας την ανθρώπινη.