Σταμάτα να μιλάς.

Δεν πιστεύω στα λόγια, άδικα κουράζεσαι.

Έλα κοντά μου και κράτησε με.

Αύριο δεν θα μπορώ.

Μεθαύριο δεν θα μπορείς εσύ.

Και θα χαθούμε.

Άφησε με για λίγο να φανταστώ πως θα ‘ταν αν εγώ κι εσύ γινόμασταν ένα.

Αν σε άφηνα να μπεις στο μυαλό και στην καρδιά μου και να φωλιάσεις.

Αν σε έδιωχνε ο εγωισμός μου.

Αν σε ζητούσε η αγάπη μου.

Αν κλαψούριζα επίτηδες για να με πάρεις αγκαλιά.

Αν έτρεμα μη σε χάσω και δε σου το έλεγα ποτέ.

Αν σε άφηνα να μπεις στη ζωή μου και να τα γαμήσεις όλα.

Αν σου έλεγα να κοιμηθείς στο κρεβάτι μου.

Αν δεν έκλεινα μάτι όλη νύχτα.

Αν σου κρατούσα σφιχτά το χέρι παντού, σαν να φοβόμουν μη μου φύγεις.

Αν ξαφνικά μου άρεσαν τα υποκοριστικά και τα γλυκανάλατα.

Αν κάναμε όλα αυτά που κάνουν τα ζευγάρια και πάντα κορόιδευα.

Αν δενόμασταν πραγματικά και δεν αντέχαμε ο ένας μακριά απ’ τον άλλον.

Αν δε δείλιαζα να σου πω ότι είναι πολλά αυτά που με πληγώνουν,

μα πιο πολύ ο εαυτός μου.

Αν μπορούσα να σου εξηγήσω πως είναι το συναίσθημα του να νιώθεις κάποιον τόσο δικό σου ακόμη κι αν δεν έχετε τίποτα κοινό, πέρα από την καύλα σας να ζήσετε.

Να ζήσετε μαζί όμως, όχι χώρια.

Αν μια φορά έλεγα το σ’ αγαπώ και το εννοούσα.

Άστο μωρό μου, δεν είμαι εγώ γι΄αυτά…

– Πολύ σιωπηλή είσαι. Τι σκέφτεσαι;

– Τίποτα μωρέ, την αυριανή μέρα. Φεύγουμε;