Ίσως και η τελευταία μου προσπάθεια να το καταλάβεις.

Ξέρω ότι νιώθεις άσχημα, άβολα όπως θες τέλος πάντων πες το, να εκδηλώνεις τα αισθήματα σου.

Τα χέρια σου είναι παγωμένα.

Δε κάνεις ούτε μπρος, ούτε πίσω. Μένεις ακίνητος.

Με κοιτάς και περιμένεις την απάντηση μου.

Λυπάμαι…

Αν ήσουνα αγάπη θα το ένιωθα…

Αν ήσουνα αγάπη θα ήθελα να μοιραστώ τα πάντα μαζί σου.

Να περιμένω την καλημέρα σου για να πάρει μπροστά το μυαλό μου και την καληνύχτα σου για να αποχαιρετήσω τη μέρα.

Να υπάρχεις και να είσαι δίπλα μου. Στα πολλά και στα λίγα μου.

Χωρίς ευχαριστώ. Η αγάπη δεν έχει ευχαριστώ έχει προσφέρω.

Να μετράω τις ώρες – τις μέρες για να σε δω, ο χρόνος να μην είναι σύμμαχος μου και γω να συνεχίζω…

Να σκέφτομαι ότι όταν όλοι θέλουν να τον τσακίσουν εγώ θέλω να τον κάνω μόνο να γελάει.

Να δίνω κομμάτια μου που θα μου λείψουν και όχι που θα μου περισσεύουν.

Να σκέφτομαι ότι για να γεμίσει η ψυχή μου φτάνει μόνο μια αγκαλιά.

Να κάνω όνειρα που ακόμα και αν δεν πραγματοποιηθούν ποτέ θα ξέρω ότι κρατήθηκα μέσα σ΄ αυτά.

Να ξεπερνώ τις δυσκολίες μας και να ελπίζω πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Να παραβλέπω ατέλειες γιατί ξέρω ότι είναι μοναδικός.

Να νιώθω ότι δε χρειάζεται να αλλάξει τίποτα πάνω του γιατί είναι όλα ιδανικά για μένα.

Να ξέρω ότι έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος για χάρη του. Γιατί μέσα από την αγάπη μου ανακάλυψα τον ίδιο μου τον εαυτό.

Μακάρι να ήταν όλα ιδανικά στις σχέσεις των ανθρώπων και τα αισθήματα αμοιβαία.

Συγνώμη…

Συγνώμη γιατί ξέρω πως νιώθεις.

Να χαίρεσαι όμως γιατί  εσύ προσπάθησες.

Μη μετανιώνεις για αυτό.

Εγώ μετανιώνω, γιατί ποτέ δεν έμαθα όταν ήρθε η δική μου ώρα!!!