Αγαπημένε μου Αϊ-Βασίλη’… έτσι ξεκινούσαν όλα τα παιδικά γράμματα και ζητούσα παιχνίδια, που έβρισκα κάτω από το δέντρο….

‘Αγαπημένε μου Αϊ- Βασίλη’… δεν υπάρχεις και δεν λυπάμαι καθόλου για αυτό…

Όλα όσα ευχόμαστε και θέλουμε ,είναι στο χέρι μας για να γίνουν πραγματικότητα.

Κάθεσαι βολεμένος στο έλκηθρο σου , χαμογελάς και μοιράζεις δώρα…

Πόσο ψέμα… Καλά Χριστούγεννα.

Ωραία τα παραμύθια αλλά μας τα έλεγαν σε λάθος ηλικία.

Τώρα τα έχουμε ανάγκη αλλά τώρα ξέρουμε ότι είναι παραμύθια…

Αυτό είναι το τελευταίο γράμμα που σου γράφω , όχι για να ζητήσω ευχές αλλά για να σου πω ότι δεν σε έχω ανάγκη.

Μοίρασε τα δώρα σου και τα ψεύτικα χαμόγελα σε αυτούς που νιώθουν καλά να χαμογελούν με το ψέμα σου.

Εγώ θα βρώ τον δικό μου αληθινό ‘Αϊ – Βασίλη’ χωρίς γράμματα , έλκηθρα , δώρα και ευχές…

Μόνο ζωή , την αληθινή ζωή… αυτή που προσπαθείς να απομυθοποιήσεις…