Έχεις καεί ποτέ από τα ίδια σου τα δάκρυα;

Έχεις νιώσει την απόρριψη από τον ίδιο σου τον εαυτό;

Να βρίσκεις εμπόδια, να πέφτεις, να σηκώνεσαι με θάρρος, να πονάς απ’ τις πολλές προσπάθειες, να χτίζεις μόνος τους τοίχους πάνω στους οποίους πέφτεις, να γκρεμίζεις, να φοβάσαι και να σηκώνεσαι πάντα;

Έχεις ταξιδέψει στο σκοτάδι άθελά σου;

Κόντεψες άραγε να πνιγείς κάποια ανιαρή Κυριακή στη θλίψη σου;

Έτρεξες να προλάβεις την καλύτερη θέση στο εξπρές;

Θα γυρνούσες πίσω έτσι να ρετουσάρεις κάτι σχέσεις;

Ή είσαι από εκείνους που δε μετανιώνουν; Που πουλάνε παραμύθια πως δε θα άλλαζαν τίποτα; Κι αν είσαι, θες να μου δείξεις τον τρόπο; Είμαι ανοιχτή σε προτάσεις. Μη στέκεσαι στη δόση καθολικότητας της πένας μου.

Βλέπεις, χάνομαι στα απογεύματα. Αυτό το κάνω καλά.

Προφανώς δεν υπάρχει προσανατολισμός. Είναι ερώτηση αυτή;

Πώς να βρω το δρόμο άλλωστε;

Αποτσίγαρα μέσα, λακούβες έξω.

Επιλέγω να μείνω εδώ.

Δε θέλω να δω τον ήλιο.

Θέλω νύχτα.

Θέλω νύχτες.

Άσε με εδώ για πάντα.

Ε ξημέρωσε.. και;

Αυτό τώρα μου μοιάζει για ζωή. Μη μου το στερείς.

Γελάω. Δε βλέπεις;