Η ζωή μου με εξαπατά…

Βρίσκομαι σε μόνιμη ρήξη με εμένα. Διαπραγματεύομαι πόθους και έρωτες με αντάλλαγμα την ψυχή μου.

Γεννήθηκα μισή έχοντας άδειες τις παλάμες μου από σένα.

Θέλω να αφιερωθώ στα μάτια που δεν συναντώ ποτέ και αυτή η έλλειψη με σκοτώνει.

Έχω την εντύπωση ότι οι μέρες και οι νύχτες ολοένα και μεγαλώνουν και με βασανίζουν περισσότερο.

Με αφήνω γυμνή μπροστά στην επιθυμία και εσύ δεν έρχεσαι ποτέ και κρυώνω.

Με σκορπάς σε κάθε βήμα σου γιατί δεν είμαι ποτέ δίπλα σου.

Ο εχθρός μου είναι η απουσία σου, μια απουσία μόνιμη και απειλητική.

Από το στόμα μου χάνω λέξεις και δεν είσαι εκεί να τις αρπάξεις.

Το έδαφος κάτω από τα πόδια μου γίνεται θάλασσα που με καταπίνει και δεν έρχεσαι σαν αέρας να με παρασύρεις.

Κάθε μέρα σου γράφω και κάθε φορά με κοροϊδεύω.

Αρνούμαι την πραγματικότητα, η σκέψη μου ταξιδεύει σε αυτό που έχει πλάσει.

Δεν υπάρχεις –σκέφτομαι- και επιμένω…

Και περιμένω…

Και με αποφεύγεις…

Πόσο θες να με βασανίσεις ακόμα;  Δεν με ακούς που φωνάζω;

Ζω σε ένα ψέμα και η αλήθεια βιάζει το κορμί μου.

Στην προσπάθειά μου να ξυπνήσω, η καρδιά μου σταματάει να χτυπά και πεθαίνω από σοκ.

Μην αργείς…