Αγαπημένε μου,

Μια αστραπή στη ζωή μας ό,τι περάσαμε.

Μια αστραπή που προλάβαμε να ζήσουμε, πριν έρθει η μπόρα.

Ξέρεις ότι δεν μπορώ να κρυφτώ.

Ξέρεις ότι σιχαινόμουν αυτά τα «δήθεν».

Δήθεν αξιοπρέπεια, δήθεν χαρακτήρα.

Στον έρωτα τσαλακώνεσαι. Σπας, κομματιάζεσαι και δε σε νοιάζει.

Ποτέ δεν υποσχεθήκαμε τίποτα ο ένας στον άλλο.

Ήθελες να σου δίνω ότι είχα μόνο περίσσιο.

Ήθελα να μουν εκεί να φωτογραφίζω τα χαμόγελα σου.

Είσαι ο πιο σπάνιος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου.

Ένα μείγμα φόβων, ονείρων, προβλημάτων, ανεμελιάς. Τόσο λατρεμένα μυστήριος!!!

Δεν μπόρεσα να εξαφανίσω τις σκιές σου και να σε κρατήσω στη ζωή.

Θυμάμαι τα πάντα.

Πώς έπινες το καφέ σου και αν με έβρισκες πιο όμορφη με τα μαλλιά λυτά ή πιασμένα ψηλά. Λυτά και να περιφέρομαι ξυπόλητη και συ να μου τραγουδάς «the light will stay On».

Τις μέρες που έζησα δίπλα σου, τις κουβαλάω μέσα μου.

Και είναι πολλές και γεμάτες. Όπως γεμάτη είναι και η καρδιά μου από σένα.

Ένα πρωί αντί καλημέρας, ζήτησες τη φυγή σου.

Ένα μήνυμα σου, μια πρόταση: «Ήσουν από τα πιο όμορφα κομμάτια στη ζωή μου και έτσι θα σε κρατήσω. Θα μου λείψεις… συγνώμη (το ξέρω δεν είναι αρκετό)».

Δυο χρόνια από κείνη τη μέρα… Από εκείνη τη φυγή που μας στοίχειωσε.

Δεν ξαναδιάβασα ποτέ κανένα μήνυμα που έστειλες μετά από κείνο το πρωινό, δε σήκωσα κανένα τηλέφωνο σου. Είχε τελειώσει.

Το παιδί που είχες μέσα σου (και πάντα μου άρεσε) δε θα μεγάλωνε ποτέ.

Τίποτα από τότε δεν συγκρίνεται με τα ταξίδια μας.

Δε βρήκα παράδεισο να ξαποστάσω. Δεν λάτρεψα γέλιο σαν το δικό σου.

Έμαθα να φωτογραφίζω τον κόσμο μέσα από τα δικά σου μάτια και να ζω με τις αγαπημένες σου φράσεις: «Βγες από το κεφάλι σου και μπες στη καρδιά σου. Να σκέφτεσαι λιγότερο, να αισθάνεσαι περισσότερο. Η αγάπη είναι ελευθερία».

 

Σημείωση: Δεν εστάλη ποτέ.