Οι θλιμμένες μέρες

όλο και πιο λίγο κρατάνε,

θα φύγουν αυτές σαν βροχή

και σειρά θα έχει ο ήλιος να βγει.

 

Η καρδιά μες’το φως μεγαλώνει

και φυτρώνει την αγάπη

με μια χούφτα απ’αυτήν.

 

Οι άσχημες ώρες

σαν νερό στο κορμί θα κυλάνε,

σαν παιδιά θα βγούμε στους δρόμους

και τη νύχτα ψηλά θα πετάμε.

 

H αγάπη τον ήλιο απλώνει

και στεγνώνει τον πόνο

με μια στάλα απ’αυτήν.

 

Η καρδιά μες’το φως μεγαλώνει

και φυτρώνει την αγάπη

με μια χούφτα απ’αυτήν.

 

Ο πόνος (;) ένας στίχος σε τοίχο

θα γίνει να κοιτάμε σαν περνάμε

απ’τις παλιές μας τις μνήμες

 

Ο Μάνος Μαλέσης μένει στη Θήβα και σπουδάζει στο ΤΕΙ Χαλκίδας στο τμήμα αυτοματισμού. Στον ελεύθερο του χρόνο παίζει μουσική και παίρνει τους δρόμους για να βγάζει φωτογραφίες… Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό “Αναπνευστήρας” και στην ιστοσελίδα Dubiumn.

«Όταν η μουσική σταματά, ασχολούμαι με τις λέξεις, με τις φράσεις, με την ποίηση. Γράφω όπου βρω, στο κινητό, σε σημειώματα, αρκεί να  γεννηθεί ένα στιχάκι στο μυαλό»