Φαντάσου λέει να γινόταν το βαγόνι μας αέρας.

Να χανόταν στον ουρανό με μια αλλαγή διάθεσης.

Φαντάσου λέει εκείνα τα μουντά απογεύματα να φτιάχναμε δικά μας τρένα,

να ορίζαμε τον προορισμό.

Φαντάσου κάθε φορά που θα σε συναντούσα στο σταθμό να μου έγνεφες,

συνένοχος πια και σκλαβωμένος.

Να αγνοούσαμε συνεπιβάτες και σταθμάρχες και να παίρναμε το βαγόνι μας

μακριά από τα άλλα.

Φαντάσου να ‘παίζαν τα μεγάφωνα τον έρωτά μας, να ΄δείχναν τα ρολόγια

τους παλμούς μας.

Απόψε σκοτώνω το χρόνο που μου ‘ταξες και βλέπω τα τρένα να περνούν.

Αδύνατον να μπω μέσα. Τα στοίχειωσες.

Και να φανταστείς.. τη μέρα που σε γνώρισα , είχα μόλις  χάσει το τρένο.