Οι άνθρωποι, λένε, πως δεν πρέπει να δίνει κανείς ιδιαίτερη σημασία στα βράδια που χαραμίζει τον εαυτό του όπου και όπως θέλει αλλά μόνο σε εκείνα που ξυπνάει με χαμόγελο, αρκεί να μπορεί να τα αναγνωρίσει και εσύ δεν τα κατάφερες.

Εσύ, Εσύ, Εσύ. Ένας χρόνος γεμάτος απο το δίκο σου ‘Εσύ’ και ούτε στάλα απο το’Εγώ’ μου. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως ξόδεψα άδικα τόσο χρόνο, τόση σκέψη, που αναλώθηκα κατ’ αυτό τον τρόπο γα εσένα, δεν το άξιζες γιατί ποτέ δεν κατάλαβες τι γινόταν πραγματικά, το έβλεπες απλά σαν κυνηγητό, σαν απωθημένο, δεν γνωρίζω κιόλας. Μόνο για τα δικά μου συναισθήματα δεν μετανιώνω.

Αλλά δεν μπορώ να είμαι άλλο σε αυτή την κατάσταση, στο μεταίχμιο για εσένα, όχι απο άποψη εγωισμού αλλά από θέμα αντοχής. Κουράστηκα μάτια μου!

  • Κουράστηκα να σε περιμένω.
  • Κουράστηκα να κάνεις ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω.
  • Κουράστηκα να υπάρχω όποτε σε βολεύει.
  • Κουράστηκα να μην προσπαθείς για εμένα και γιια εμάς.

Πιο πολύ απ’ όλα, Κουράστηκα να πιστεύω στα λόγια σου!

Περίμενα, Περίμενα… Να καταλάβεις. Έκανα τα πάντα, από την πιο απλή πράξη μέχρι σύνθετες αλλά δεν ήταν αυτό που ήθελες. Τώρα συνειδητοποιώ πως δεν θα έχεις ποτέ το θάρρος να διεκδικήσεις την θέση που θες στη ζωή μου.

Θα βρείς αλλού να χαραμίσεις την ενέργεια και τις ώρες σου αλλά εγώ δεν θα είμαι εδώ…

-Γιατί με το Λίγο σου κουράστηκα-