Άλλη μια κατρακύλα… το νιώθω… θα έρθει.

Και το πρόβλημα είναι ότι θέλω να πέσω… πως το λένε βρε παιδί μου; Να φάω τα μούτρα μου αλλιώς δεν θα μάθω!

Δεν είναι ότι νοιάζομαι για σένα! Καρφάκι δεν μου καίγεται …τ’ ακούς;  Θέλω να το κάνω για μένα! Είναι αυτό που μας λέγανε από παιδιά…. «αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις» ….

Ναι…. εγώ είμαι η ηρωίδα του παραμυθιού, ενώ εσύ είσαι ο πρίγκιπας που περίμενα… μα αποδείχθηκες βάτραχος.

Και ζεις σε βάλτο. Ακούς;

Και κάθομαι και αναρωτιέμαι… γιατί να πέσω στον βάλτο σου; μου λες;

Για να με βουλιάξεις για ακόμα μια φορά;

Γιατί εσύ….. ένα φιλί θα δώσεις με ψεύτικες υποσχέσεις….. και εγώ θα σε πιστέψω…. και θα με κοροϊδέψεις για άλλη μια φορά…. Και θα παραμείνεις βάτραχος… και θα με γεμίσεις με τις λάσπες σου! Και μόλις τώρα μπόρεσα να καθαρίσω την ψυχή μου από τις προηγούμενες…

Δεν πειράζει….. με φίλησες…. Μα τι λέω η χαζή; Ως πότε θα αρκούμαι σε αυτό;

Δεν μπορώ να περιμένω άλλο! Πότε θα γίνεις πρίγκιπας; Μου λες;

Θα μεταμορφωθείς ποτέ; …άσε ξέρω πολύ καλά την απάντηση…

Ε όχι λοιπόν! τέρμα οι λάσπες!

Η πριγκίπισσα αποχωρεί! Υπέμεινε τον βάλτο σου για πολύ καιρό!

Δεν θα κατρακυλήσει στον βούρκο σου ξανά….

Αντίο….. τα λέμε σε άλλο παραμύθι….