Μου αρέσουν τα χρώματα. Πιο πολύ όταν μπερδεύονται.

Το καθένα προσφέρει μια ανεκδιήγητη ηδονή στο μάτι. Ωστόσο, τα χρώματα όταν αγκαλιάζονται κάνουν κάτι πολύχρωμο.

Έτσι- σαν τη ζωή.

Ο καθένας μας έχει τη δύναμή του – την πολύχρωμη ομπρέλα.

Μια μάχη χρωμάτων και μειγμάτων που χαρίζει πόντους στο ταξίδι μας.

Οι πολύχρωμες ομπρέλες μας είναι ανθεκτικές παντός καιρού και στοχεύουν πάντα στην νίκη. Σαν βέλη ,σαν ασπίδες ,σαν κράνος ,σαν κάτι προστατευτικό.

Σε άλλους η ομπρέλα είναι αόρατη και σε άλλους είναι εμφανής. Το σημαντικό είναι πως όλοι έχουν από μια. Ίσως κάποιοι να την ψάχνουν ακόμα –γιατί σίγουρα την έχουν αναζητήσει. Άλλοι πάλι την έχουν κατακτήσει και προχωρούν μ’ αυτήν.

Στη ζωή μας τα χρώματα είναι πολλά και το μόνο σταθερό είναι πως αλλάζουν συνεχώς. Η πνοή και ο ρυθμός που που αναδύονται κανονίζουν τους χτύπους της καρδιάς. Δυνατά- χαλαρά-δυνατά-χαλαρά

Και μετά βρέχει. Όλα λιώνουν. Από πάνω σου ανοίγει μια ομπρέλα. Γίνεται πολύχρωμη. Στα μάτια σου καθρεφτίζονται μουτζούρες και στο μέτωπο γραμμές.

Κοιτάς μπροστά , στον ορίζοντα ένα σχέδιο με επτά χρώματα.