Έμαθα να μη συμβιβάζομαι ποτέ.

 

Ο συμβιβασμός, έμαθα, είναι πράγμα κακό. Δεν σ’αφήνει να νιώσεις εκείνη την απόλυτη χαρά και ικανοποίηση. Σε κρατά επίμονα μακριά από την αληθινή ευτυχία.

Και το πιο σημαντικό; Δεν σ’αφήνει να καταλάβεις ποιος πραγματικά είσαι, τι αξίζεις, τι θες.

Επισκιάζει την πραγματική σου ταυτότητα. Συμβιβασμοί σε έρωτες απαγορεύεται δια ροπάλου να υπάρχουν.

Πώς να γευτείς τον έρωτα, όταν αυτός ζει στην επιφάνεια;

Πώς να τον χορτάσεις, όταν ξέρεις ότι δεν θα τρυπώσει ποτέ στα βάθη της καρδιάς;

Όταν ξέρεις ότι τόσο χλιαρός που είναι θα σου αφήνει πάντα μια ψύχρα στο κορμί;

Δεν θα νιώσεις ποτέ ζεστό το άγγιγμά του.

Δεν θα φωλιάσει ποτέ μες στην ψυχή και δεν θα αφήσει το απωτύπωμά του.

Για τέτοιους έρωτες δεν ζω! Δεν τους θέλω. Τους διώχνω μακριά πριν προλάβουν καλά καλά να μου χτυπήσουν την πόρτα.

Κι αν τύχει ποτέ και μου τη χτυπήσουν; Εμπρός θα πω. Μεταβολή και έφυγες!

Δεν θα επιτρέψω να μου γεννήσουν συναισθήματα μέτρια. Υποσχέσεις ανούσιες. Λόγια αδιάφορα. Ο έρωτας μία ταυτότητα οφείλει να έχει.

Την αληθινή του.

Εκείνη που όταν έρθει η ώρα να γίνει ο έλεγχος και διαπιστωθεί η αυθεντικότητά του, χωρίς δεύτερη σκέψη θα του πεις: ”Καλώς ήρθες! Κι ας άργησες να φανείς. Εγώ σε περίμενα!” Από τέτοιους έρωτες έχει ανάγκη η ψυχή, το κορμί και το μυαλό. Έρωτες αληθινούς. Αυθεντικούς.

Έρωτες που χτυπούν στο κέντρο της καρδιάς. Ούτε πιο δεξιά, ούτε πιο αριστερά της. όλοι οι υπόλοιποι ας περιμένουν εκεί. Στο βάθος.

Στη σειρά για επανέλεγχο.