Εκείνα τα κρύα πρωινά που  με σκέπαζες πριν φύγεις για δουλειά,

εκείνες τις νύχτες τρόμου που με κρατούσες αγκαλιά μέχρι να κοιμηθώ, θυμάμαι.

Δεν με άφησες στιγμή μόνη. Ακόμα κι όταν έλειπες, είχες αφήσει το άρωμά σου φύλακα άγγελο.

Με άφηνες πάντα να δοκιμάζω πρώτη κάθε λιχουδιά, να γεύομαι πρώτη κάθε χαρά.

Μου έμαθες να οδηγώ και μου έδωσες το αυτοκίνητο σου παρ’όλο που έτρεμες από φόβο.

Με πήρες από το χέρι και με γύρισες σε όλα τα καλοκαίρια, με έβγαλες από τους χειμώνες μου.

Μου έμαθες να γελάω με την ψυχή μου! Ω ναι, όλα τα χαμόγελα σε σένα τα χρωστάω.

Μου χάρισες το ταλέντο της απλότητας. Να ευτυχώ με τα μικρά και ωστόσο να μου δίνουν δύναμη όσο χίλια μεγάλα!

Να αγαπώ. Αυτό με δίδαξες. Να αγαπώ τον καθένα και το καθετί γιατί αυτό θα με σώσει.

Γιατί αυτό χρειάζομαι και αυτό μου λείπει.

Να κάνω τα όνειρα παιδιά μου και αν κάποιο με προδώσει, να το πάρω στην αγκαλιά μου και να το παρηγορήσω.

Να μετράω τους ανθρώπους από τα μάτια , όχι από τα χέρια ή το στόμα.

Μονάχα από το βλέμμα.Κι αυτό στ’αλήθεια με γλίτωσε.

Κι αν θέλω τόσο να σε γεμίσω ευχαριστίες, άσε με μόνο να το κάνω γι’ αυτό..

Για το πιο ανεκτίμητο δώρο που μου χάρισες χωρίς καν να προσπαθήσεις.

Τον έρωτα.

Πλημμύρισε από έρωτα η ψυχή μου για σένα! Λάτρεψα το είδωλό μου μέσα από τα μάτια σου.

Γι’αυτό καμιά φορά τα βράδια όταν σε κοιτάζω επίμονα, μην με παρεξηγείς.

Το δημιούργημά σου θαυμάζω, εμένα.