Το ξέρα. Θα ερχόταν και μένα η ώρα μου!!!

Θα ερχόταν εκείνη η στιγμή που θα έχανα και γω το «κόσμο» κάτω από τα πόδια μου.

Και εσύ ήσουν για μένα αυτή η στιγμή.

Ήρθες, σάρωσες, τσάκισες, έφυγες.

Και όλα γύρω συντρίμμια. Κομματάκια που δεν μπορώ όχι να τα κολλήσω, αλλά ούτε να βρω, να τα μαζέψω.

Είπες ότι θα δεν θα έφευγες ποτέ. Είπες ότι θα σαι εδώ κοντά μου να με προσέχεις.

Σε πίστεψα. Ακόμα και σ΄ αυτό ήσουν τέλειος!!!

Και ας έλεγα ότι η τελειότητα στους ανθρώπους οδηγεί σε καταστροφή.

Άντε τώρα ηλίθια να μαζέψεις τα κομμάτια!!!

Ματώνω σε ότι πατάω και σε ότι θυμάμαι.

Και είναι που μου έδωσες τόσα να θυμάμαι.

Δεν ξέρω τι πονάει περισσότερο. Η μνήμη ή η λήθη.

Δεν ξέρω τι θέλω να κρατήσω και τι να ξεχάσω.

Πως μπορούν και ξεχνούν; Υπάρχει φάρμακο, συνταγή, τρόπος;

Ο χρόνος λένε είναι γιατρός. Αλήθεια;

Και τότε γιατί κάθε μέρα που φεύγει είναι χειρότερη από την προηγούμενη;

Γιατί το μυαλό δεν σταματάει να σκέφτεται;

Γιατί συνεχίζει να ονειρεύεται;

Γιατί ακόμα ελπίζει;

Αυτό το «μαζί» σφηνώθηκε στο μυαλό μου. Εμμονή!!! Και το έλεγες τόσο συχνά.

Με τρελαίνει που με βάζω να το χρεώνομαι μόνο εγώ.

Με ξεπερνά που στο τέλος σ αφήνω αλώβητο και αθώο.

Πόσο ψηλά σε έχω ανεβάσει; Πόσο με υποτιμώ;

Αυτό είναι ο έρωτας; Ο θάνατος του ενός η ζωή του άλλου;

Κοιτάζομαι στον καθρέπτη.

Δεν με αναγνωρίζω. Άλλαξα. Έχασα!!!

Έχασα εμένα!!!

Πέρασα το χρόνο μου να συντηρώ εσένα και στο τέλος έχασα εμένα!!!

Και σ αυτό φίλε δεν θα συνωμοτήσει το σύμπαν να το ξανακερδίσω.

Αυτό μόνη μου θα το καταφέρω. Και έχω δουλειά ακόμα για να το πετύχω!!!