Μην τις φοβάστε τις αδυναμίες σας
σε κάποια πανσέληνο
σε κάποιο δείπνο μυστικό θα συναντηθήκατε,
θα κλάψατε, θα γελάσατε,
υποκριτικά θα αγνοηθήκατε.
Ίαση σε κάθε ασθένεια η αδυναμία
και για την ψυχή ούτε λόγος
αυτή μπαρκάρει μονάχη της
δίχως εμβόλια ή φαρμακευτικές αγωγές
για τα πιο αρρωστιάρικα λιμάνια.
Φωνάζει, οδύρεται, σιωπεί,
αμφιταλαντεύεται κάπου ανάμεσα σε χρονικά περιθώρια
και προ πολλού ληγμένες ιδέες.
Η ψυχή δεν τη φοβάται την αδυναμία
την φλερτάρει, ωσάν ο πεινασμένος φλερτάρει το πιάτο του χορτάτου
και την ξεχνά,
εναποθέτωντας την σε βαθιές καταστάσεις συνείδησης
και καλομασημένες σκέψεις.
Μα τούτη επιστρέφει
να δανειστεί τα μάτια σου,
τ’αυτιά σου, τη μύτη σου
να δονήσει τα πόδια σου
να αναδείξει την θνησιμότητα των μέσα σου
και των έξω σου.
Επιστρέφει και στέκεται δίπλα σου
επικριτική
και συ μαζεύεις, κουλουριάζεσαι,
όπως το ψέμα όταν του τραβάς τα πέπλα του νου
και ξεσκεπάζεται ολόγυμνη η ασχήμια του.
Βρήκαν στη γύμνια αμαρτία οι άνθρωποι
κι έκαναν τον θεικό νόμο ανθρώπινο
και έφτιαξαν καράβια και γραμμές πλεύσης
για μεθυσμένους καπετάνιους.
Μα κοίτα να δεις που
ψέμα κι αλήθεια
εξίσου αποκρουστικά στέκονται
μέσα στη γύμνια τους.
Κοίτα να δεις που μεγαλώσαμε
κι ακόμα ξεχνάμε να βάλουμε
το σύρτη στην πόρτα
κι αφήνουμε και τρυπώνει ‘λεύθερη
κάθε λογής ψωριάρα σκέψη.
Μην τις φοβάστε τις αδυναμίες σας,
κι εγώ ότι έμαθα το ‘μαθα από ‘να σκύλο.
Και για τον θάνατο,
και για τον θάνατο απ’αυτόν έμαθα,
πως δεν κρύβεται σε καλαίσθητα ποιήματα
ούτε στα φύλλα που ποδοπατούνται
στο τέλος του φθινοπώρου,
δεν είναι αμυχή στο κορμί,
ούτε άκρατη αιμοραγία.
Ο θάνατος είναι νόσος ψυχική.

Δέκα πήγε μ’ αυτά και μ’ αυτά. Ανοίγω το ραδιόφωνο ”Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά”. Στο μυαλό μου τρυπώνει άθελα μου η εικόνα του Αίαντα. Μου το’παν ο σκύλος του Γιάννη πέθανε. Κι ήταν κάτι σ’ εκείνο το σκύλο, κάτι στο τρέμουλο των ποδιών του, κάτι στο αόματο βλέμμα του, πειθώ πως ξέχασε να φωλιάσει ο φόβος.

Κι αν δεν είναι η φθορά αδυναμία,
κι αν δεν είναι ο θάνατος ελάττωμα.
Κι αν δεν είναι;
Μην τις φοβάστε τις αδυναμίες σας,
κι εγώ ότι έμαθα το ‘μαθα από ‘να σκύλο,
πως είναι να σε πλησιάζει ο θάνατος
κι εσύ να τον αγνοείς χαμογελώντας.