Έπρεπε να με χτυπήσουν τα κύματα κατάματα, καταμεσής στο πέλαγος, για να καταλάβω πως το ταξίδι της ζωής δεν θα’ναι πάντα φιλόξενο.
Έπρεπε να ρθει η τρικυμία και μια και δυο και τρεις, για να μάθω πως ο δρόμος για την Ιθάκη θ’αργήσει να φανεί.
Έπρεπε να με ξεβράσει το κύμα της θάλασσας στης κόλασης τις στεριές, για να μάθω πως παράδεισος δίχως κόλαση είναι θάλασσα δίχως κύματα.
Έπρεπε το πάθημα να γίνει μάθημα και μια και δυο και τρεις.
Στερεύει η ψυχή χωρίς πόνο και οδύνη.
Στερεύει η ζωή χωρίς δίψα για ζωή.
Στερεύει η αγάπη χωρίς λαχτάρα για αγάπη.
Κι εγώ εδώ, καταμεσής στο πέλαγος, βαδίζω πάνω στα κύματα.
Ακροβατώ.
Παλεύω με τα πάθη μου.
Και με χτυπάνε τα κύματα και μια και δυο και τρεις.
Και είχα τόση δίψα για ζωή.
Και λαχτάρα για αγάπη.