Κάποτε είχα πει να μην ξεχάσω

Να μην ξεχάσω εκείνο το μικρό παιδί μέσα μου

Που μου θυμίζει όλα όσα πραγματικά είμαι

Που μου ζητάει φροντίδα και προσοχή

Μου ζητάει να το προστατεύσω και να μην το πετάω στα άκρα

Να του χαμογελάω και να του κρατάω το χέρι

Κάποτε είχα πει να μην ξεχάσω όλα αυτά που με έπλασαν

Αυτά που με δημιούργησαν και μου έδωσαν μορφή

Να μην ξεχάσω όλα αυτά τα δύσκολα και σκοτεινά μονοπάτια που περπάτησα

Τα μονοπάτια που άλλοτε βγήκα ζωντανή και άλλοτε ζωντανή νεκρή έψαχνα τα κομμάτια μου, σαν ένα μικρό παιδί που μαζεύει τα γυαλιά από το πάτωμα ελπίζοντας ότι μπορεί να τα ξανά κολλήσει

Κάποτε είχα πει να μην ξεχάσω την αίσθηση των πρώτων συναισθημάτων- ενστίκτων

Άλλοτε όμορφα και άλλοτε σκληρά αλλά τότε πρωτόγνωρα και αληθινά

Κάποτε είχα πει να μην ξεχάσω να πιστεύω στους ανθρώπους δίπλα μου

Στους ανθρώπους που βλέπουμε με τα ίδια μάτια, ακόμα και αν βλέπουμε άλλο τοπίο στον ίδιο πίνακα

Κάποτε είχα πει να μην ξεχάσω τα όνειρά μου και τα δικά μου πιστεύω όσο αντίθετα και αν είναι με τα πιστεύω των άλλων

Κάποτε είχα πει να μην ξεχάσω να αγαπάω και να δίνομαι ολοκληρωτικά σε ότι πιστεύω

Κάποτε είχα πει να μην ξεχάσω τον δρόμο που πάντα έψαχνα

Να μην χαθώ, να μην με χάσω να μην ξεχάσω

Κάποτε είχα πει να μην ξεχάσω εμένα

Κάποτε είχα πει…

Κάποτε…