Όταν ξεκινάν να σφυρίζουν οι άνεμοι στο μυαλό ανακατεύονται οι σκέψεις, οι αναμνήσεις, ξεκολλάν από τον πάτο κάποια παλιά όνειρα και θύμησες, σχεδόν αρχαίες, προβάλουν σαν εικόνα εμπρός στα μάτια του μυαλού…, της καρδίας;

Έτσι και τώρα, τώρα ακριβώς που μιλάμε Ασπασία η σκιά των συγκεκριμένων ανέμων μαίνεται μέσα στα διαμερίσματα του μυαλού. Σε κοιτάω και προσπαθώ να θυμηθώ, να θυμηθώ στιγμές που ζήσαμε μαζί, αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα και αναστεναγμούς. Δυστυχώς οι άνεμοι τα μάζεψαν όλα σε μια γωνία, ένας αχταρμάς, όλα μαζί στοιβαγμένα κουβαριασμένα σαν φύλλα φθινοπώρου που έφτασε πρόωρα στο κήπο που έφτιαχνα όλη την άνοιξη και το καλοκαίρι. Τώρα είναι όλα τα φύλλα πεσμένα και καλύπτουν το χώμα με διάφορα χρώματα, χρώματα όμως που δεν σου προκαλούν χαρά… Για να μην παρεξηγηθώ ούτε λύπη μου προκαλούν, ίσως το μόνο που με κάνουν να αισθάνομαι είναι μια νοσταλγία και αμέσως ένα μικρό, πικρό, χαμόγελο νιώθω να σχηματίζεται στα χείλη μου, δεν το θέλω, μην χαμηλώνεις τα μάτια.

Είναι τόσο όμορφα τα μάτια σου.

Αν είναι κάτι που δεν μπορούν να πάρουν μαζί τους οι άνεμοι είναι τα μάτια σου. Σαν χαραγμένα σε τοίχο στέκουν εκεί να με κοιτάν κάθε φορά που κλείνω τα δικά μου και κοιτάζω μέσα στην ψυχή μου.

Κρυώνω νιώθω μια ανατριχίλα στο κορμί, ίσως να φταίει το τέλος.

Κάποιοι λένε πως κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή. Δεν την αισθάνομαι. Εγώ γύρω μου αντιλαμβάνομαι μόνο το τέλος. Πιθανόν να είναι νωρίς για να νιώσω πως κάτι νέο μπορεί να ξεκινήσει, ωστόσο δεν μπορώ να μην πω πως το παλιό με γέμιζε και με κάλυπτε απόλυτα. Σε βλέπω που αναρωτιέσαι “τότε προς τι το τέλος;”

Δεν μπορώ να απαντήσω και δεν μπορώ να απαντήσω γιατί δεν έχω μια πειστική απάντηση. Το μοναδικό επιχείρημα που μπορώ να σκεφτώ είναι πως έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι η ζωή!!

Με κοιτάς που κάθισα λίγη ώρα σκεφτικός όμως δεν με ρωτάς τον λόγο.

Ξέρω, το καταλαβαίνω πως είναι πολύ δύσκολο – σχεδόν ακατόρθωτο – να μιλήσεις ωστόσο θα ήθελα να με ρωτήσεις εσύ, να ακούσω για ακόμα μια φορά την χροιά της φωνής σου.

Όσο και να περιμένω, ακόμα και μια αιωνιότητα, δεν νομίζω πως θα ακούσω την φωνή σου κι όμως ο ήχος της μένει και αυτός κάπου μέσα μου να ηχεί.

Είναι σχεδόν μεσάνυχτα, ίσως και κάπου να υπερβάλω με όσα σου λέω. Ενδεχομένως αν αντιλαμβανόμουν τα πράγματα από μιαν άλλη σκοπιά θα έβλεπα πως έχω τα μάτια σου μέσα μου χαραγμένα, πως έχω την εικόνα σου μπροστά μου και πως η φωνή σου να κυκλοφορεί μες στο κορμί μου σαν το αίμα. Νιώθω την παρουσία σου, την ενέργεια που μου χαρίζει η ζεστή αγκαλιά σου, εισπνέω βαθιά, όσο πιο βαθιά μπορώ, καίγονται οι κυψέλες μες στα πνευμόνια μου από το παραπανίσιο οξυγόνο και όταν δεν αντέχω άλλο την προσπάθεια εκπνέω τον αέρα και αυτός που ελευθερώνεται είναι τόσο λίγος, μα τόσο λίγος.

Η τελευταία κίνηση ή καθημερινή τελευταία κίνηση πριν πέσω για να κοιμηθώ είναι να απλώσω το χέρι και να χαϊδέψω την γυάλινη επιφάνεια που με χωρίζει από την εικόνα σου, νιώθω την παγερή κρυστάλλινη υφή της και το πρόσωπο που παίρνει μια περίεργη έκφραση.

Καληνύχτα γλυκιά μου.