Με κοιτάς στα μάτια και βλέπεις τη χαρά και τη λύπη μου..

Αγγίζεις την ψυχή μου με μια σου και μόνο λέξη..

Και δεν στο ζητώ..ποτέ δεν χρειάστηκε να το κάνω..

Πάντα ξέρεις και πάντα με νιώθεις..

Μακρυά και πέρα απο κάθε εγωισμό, απο κάθε πονηριά και κακία..

Μου κρατούσες το χέρι για να διασχύσω το δρόμο.. Ακόμη αυτό κάνεις.. με άλλους τρόπους..

Γιατί έτσι είναι η ζωή..

Πολλά συμβαίνουν.. μα λίγα μας κρατάνε και μας «δένουν» με κάποιον..!!!

Το ξέρω..

Η ανάγκη σου να τον βρείς είναι μεγάλη..

Τόσο .. που δεν αντιλαμβάνεσε τις διαφορές και τα ευδιάκριτα σημάδια..

Τόσο.. που νομίζεις πως οι ψυχές των ανθρώπων μοιάζουν…

Τόσο.. που κλαίς γοερά τώρα, που όλα δείχνουν  το πραγματικό προσωπό τους..

Μα ήταν τόσο μεγάλη η ανάγκη σου να το νοιώσεις..

Τόσο πολύ σου έλλειψε..

Σου λείπει..

Και θα σου λείπει..