Man of Steel, 2013.

Του Ζακ Σνάιντερ.

Reboot του πολύπαθου κινηματογραφικού franchise του Σούπερμαν. Με τον Κρίστοφερ Νόλαν στην παραγωγή και στο στόρυ, συν τον συνσεναριογράφο της Dark Knight τριλογίας, Ντέβιντ Γκόιερ,  είναι φυσικό επόμενο να γίνονται οι αντίστοιχοι συσχετισμοί. Όπως ο Μπάτμαν έγινε Dark Knight, έτσι και ο Σούπερμαν γίνεται Man of Steel και αποπειράται η κινηματογραφική του επανεκκίνηση/επανασύσταση με  τον Νόλαν να είναι ο συνδετικος κρίκος στις σινε-βερσιόν των δυο κραταιών ηρώων της DC Comics.

 

Origin story (δηλαδή ιστορία καταγωγής του αγαπημένου υπερήρωα) μακριά από όσα ως τώρα είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε για αυτόν στο σινεμά ή την τηλεόραση.

Όταν ο πλανήτης Κρύπτων καταστρέφεται, ο Τζορ-Ελ (ο Ράσελ Κρόου πλάθει χαρακτήρα παρά τον σχετικά μικρό κινηματογραφικό του χρόνο) και η σύζυγός του Λάρα, στέλνουν τον μοναχογιό τους στην γη. Εκεί ο νεαρός Κλαρκ (ο μορφονιός βρετανός Χένρι Κάβιλ) θα πρέπει να διδαχτεί πώς να βρει τον “ήρωα” μέσα του δοκιμάζοντας διαρκώς τα όριά του, θα γίνει απόκληρος ή Μεσσίας, θα αναζητήσει τις ρίζες του και τελικώς θα καταδιωχτεί από τον Στρατηγό Ζοντ (ο τυποποιημένος πια σε ρόλους παρανοικού, Μάικλ Σάνον), έναν από τους επιζώντες πρώην πραξικοπηματίες του Κρύπτων που θέλουν να αφανίσουν την γη και τους ανθρώπους και να μετοικήσουν στον πλανήτη μας μετατρέποντάς τον σε νέο Κρύπτων.

 

Ο Ζακ Σνάιντερ είναι ένας εφετζής εικονοπλάστης. Δίνει έμφαση στο βάθος και την αισθητική κάδρων πολύ περισσότερο από το περιεχόμενο στις ταινίες του (“300”, “Watchmen”). Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι παρέδωσε μια όσο το δυνατόν πληρέστερη ματιά στο έπος των Watchmen” κρατώντας όσο μπορούσε το ύφος, το περιεχόμενο, ακόμα και το ντεκουπάζ του περίφημου graphic novel.

Εδώ δεν αφήνει το στυλ του. Εικαστική πανδαισία που πολλές φορές προσπερνά με φαντεζί τρόπο  κάποιες σεναριακές απορίες χωρίς να πολυενδιαφέρεται, μερικοί χαρακτήρες που απλώς μας συστήνονται (ο Πέρι Γουάιτ του Λόρενς Φίσμπερν ας πούμε) και άλλοι που δεν μας πολυπείθουν (όπως η μαμά- Μάρθα Κεντ της Ντάιαν Λέην), αλλά και ένα περίπου ρομάντζο με μια απρόσμενα καλή (είχαμε τις επιφυλάξεις μας για το αν της πάει ο ρόλος παρά τις υποκριτικές της ικανότητες) Έιμι Άνταμς ως Λόις!

 

Το κομμάτι του “ταξιδιού” του Κλαρκ στην αναζήτηση του εαυτού του είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Και σχεδόν έπρεπε να γίνει τόσο για την ανανέωση του ήρωα, όσο και επειδή αντίστοιχη διαδρομή έχουν διανύσει όλοι οι σούπερ ήρωες στις εκμοντερνισμένες σινε-περιπέτειές τους από το “Batman Begins” και έπειτα.

Η άφιξη του Ζοντ όμως τραβά την ταινία από τα καλοχτενισμένα μαλλιά του Σούπερμαν, οδηγώντας την σε φασαριόζικη δράση α λα “Transformers”, με μερικά χωροχρονικά πηγαινέλα και με πολύ έντονο το στοιχείο του εξωγήινου τόσο για τον Σούπερμαν όσο και για τους “συγχωριανούς” του κακούς. Το χιούμορ δεν λείπει, σχεδόν αυτοσαρκαστικά ενίοτε, το κόκκινο βρακί όμως λείπει (και καλά κάνει) από την στολή. Το τέλος υποψιάζομαι πως θα το ψυλλιαστείς κάπου στην μέση αν έχεις και μια ιδέα από τα βασικότατα της ιστορίας του ήρωα.

 

Ο Σνάιντερ έχει μελετήσει τα comics, είναι κατάλληλος οδηγός, κλείνει το μάτι συχνά στον ρόλο του Σούπερμαν ως άλλου εξωγήινου Ιησού, τόσο στην σκηνή της εξομολόγησής του (!) με την εικόνα του Χριστού σε ένα υπέροχο background όσο και την ηλικία του. 33 ετών!

Ο Κρίστοφερ Ρηβ μας ψιλολείπει νοσταλγικά, όπως και η χαρακτηριστική μουσική τίτλων του σπουδαίου Τζον Γουίλιαμς.

 

O Θανάσης Αγγελόπουλος σπούδασε Mass Communication and media arts/ Film and TV Directing στο Queen Margaret University. Σκηνοθέτησε την μικρού μήκους ταινία Boy Storyη οποία συμμετείχε στο 18οAthens International Short Film Festival-Νύχτες Πρεμιέρας 2012,  στο 6ο Thessaloniki International Short Film Festival 2012, όπου βραβεύτηκε με το cinematic achievement award και θα συμμετάσχει στο San Francisco Greek Film Festival 2013.

Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στο φοιτητικό freepress Καλειδοσκόπιο, στο περιοδικό Λιμάνι καθώς και σε άλλα διαδικτυακά portals.

Θανάσης Αγγελόπουλος on Facebook

Θανάσης Αγγελόπουλος on Twitter