Είναι νέοι.. και παίζουν μουσική απ’τα παλιά..

Είναι οι Imam Baildi

Και αν θες να τους γνωρίσεις καλύτερα.. εδώ θα τα δεις όλα!!

-Πώς ξεκινήσατε;

Ξεκινήσαμε γύρω στο 2000 δουλεύοντας με samples από παλιά ελληνικά κομμάτια. Το κάναμε παράλληλα με άλλες μπάντες που είχαμε και λίγο καιρό μετά είχαμε τρία κομμάτια, τα οποία ένας φίλος σκέφτηκε να στείλουμε στην ΕΜΙ. Τους άρεσαν και μας πρότειναν να κάνουμε ένα δίσκο βασισμένο σε αυτή την ιδέα. Αυτό έγινε γύρω στο 2005. Από τότε ασχοληθήκαμε πιο συστηματικά και ο πρώτος δίσκος βγήκε το 2007.

 

Αν δεν υπήρχαν τα παλιά λαϊκά ως τί θα ξεκινούσατε;

Καλή ερώτηση. Δεν έχουμε ιδέα, μάλλον θα κάναμε κάτι με μουσική, αλλά από την άλλη δεν μπορείς να ξέρεις. Μπορεί να κάναμε και κάτι τελείως άλλο τώρα…

 -Το να “πειράζεις” παλιά τραγούδια είναι μια τάση παγκοσμίως. Έχει δυσκολίες αυτή η ισορροπία, από το παλιό στο νέο;

Σίγουρα έχει δυσκολίες, πολλές φορές ακούς κάτι που σου αρέσει πολύ και σου γεννιέται η ιδέα να το εμπλουτίσεις με κάτι νέο αλλά στην πορεία βλέπεις ότι δε βγαίνει. Η δυσκολία είναι να παραδεχτείς ότι δε δουλεύει και να το αφήσεις στην ησυχία του.

 -Έχετε στη δισκογραφία σας δικά σας κομμάτια;

Ναι και στους δύο προηγούμενους δίσκους έχουμε κομμάτια δικά μας, είτε ορχηστρικά (όπως το Samba Clarina και το Carantino Manouche) ή ορχηστρικά που έχουμε προσθέσει MC’s (όπως το La Rumba No Miente). Στον επόμενο δίσκο θα έχουμε το Σημείωμα, το πρώτο κομμάτι που έχουμε γράψει και μουσική και στίχους, το έχουμε ήδη παίξει ζωντανά και η αντίδραση του κόσμου ήταν πολύ θετική. Θα υπάρχει μάλλον και ένα ακόμα, τώρα το δουλεύουμε, σε λίγο καιρό θα ξέρουμε σίγουρα

 -Τί έχει αλλάξει στην ελληνική μουσική με την κρίση και τί θα έπρεπε να αλλάξει που δεν έχει αλλάξει ακόμη;

Δεν ξέρουμε τι έχει αλλάξει γιατί εμείς ξεκινήσαμε μαζί με την κρίση, οπότε δεν έχουμε μνήμες από το παρελθόν. Έχουμε ακούσει βέβαια για πολύ μεγαλύτερες αμοιβές στις συναυλίες κλπ, αλλά πολλά από αυτά αφενός είναι ανακριβή, αφετέρου δεν έχουν και πολλή σημασία. Αυτό που έχει αλλάξει και έχει σημασία είναι ότι έχει αυξηθεί πολύ η προσπάθεια που καταβάλλουν νέοι καλλιτέχνες και συγκροτήματα για να παρουσιάσουν κάτι ποιοτικό, πρωτότυπο και καλοδουλεμένο, καθότι ο κόσμος που έχει πλέον περιορισμένη οικονομική δυνατότητα γίνεται – ευτυχώς – πιο επιλεκτικός. Σε επίπεδο συναυλιών έχουν δημιουργηθεί πολλές νέες μικρές ομάδες που ασχολούνται με την παραγωγή συναυλιών με πολύ μεράκι και λιγότερη ‘μανία’ για κέρδος, με αποτέλεσμα η τάση στη μουσική που περιγράψαμε παραπάνω να πλαισιώνεται και από φρέσκες ιδέες σε επίπεδο παραγωγής, το οποίο είναι εξίσου αναγκαίο.

 

 -Τί μουσική ακούτε στο σπίτι; Στο αυτοκίνητο;

Στο αυτοκίνητο ραδιόφωνο. Εν Λευκώ, Pepper. Στο σπίτι τα πάντα, από hip-hop 90’s και αρχών 00’s (το αγαπημένο του Ορέστη), μέχρι πιο ηλεκτρονική μουσική, πιο προς electro-minimal παρά προς house ή dubstep, αν και θα ακούσουμε και Diplo που έχει και τέτοια, jazz του 50-60, latin εποχής fania all stars, αρκετό JJ Cale όταν οδηγούμε το βαν για συναυλίες.

 – Έχετε εμπειρία απο φεστιβάλ στο εξωτερικό. Σας ενδιαφέρει να φύγετε για καριέρα έξω;

Μας αρέσει πολύ να ταξιδεύουμε τόσο για μια δύο συναυλίες όσο και για tour. Στη δεύτερη περίπτωση κάθεσαι καιρό και γνωρίζεις αρκετά καλά καινούρια μέρη. Συν ότι παίρνεις απόσταση από όσα συμβαίνουν εδώ και μπορείς να τα αξιολογήσεις καλύτερα.

Αλλά δε θα θέλαμε να ζήσουμε έξω. Ακόμα η ζωή στην Ελλάδα είναι πολύ όμορφη, η τουλάχιστον εμάς μας αρέσει. Συν ότι αυτό που έχει ενδιαφέρον για τους έξω είναι ακριβώς ότι έχουμε μια ελληνική ταυτότητα στη μουσική μας. Αυτό θα το χάναμε αν ζούσαμε έξω, πρέπει να βιώνεις όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα για να δημιουργείς κάτι που είναι ελληνικό.

 – Αυτό τον καιρό πού εμφανίζεστε;

Δεν κάνουμε τακτικές εμφανίσεις γιατί γράφουμε τον επόμενο δίσκο και αυτό χρειάζεται ηρεμία και χρόνο. Θα κάνουμε πολύ περιορισμένες εμφανίσεις, η πιο κοντινή είναι στο Ρυθμό στην Ηλιούπολη (8/11), ενώ από 13 μέχρι 24 Νοεμβρίου θα κάνουμε περίπου 8 εμφανίσεις εκτός Αθηνών, μεταξύ των οποίων και η συναυλία στο Block 33 στη Θεσσαλονίκη, που την περιμένουμε με ανυπομονησία! Από 14 Φεβρουαρίου θα παίζουμε για 4 Παρασκευές στο Passport στον Πειραιά.

 – Ένας μουσικός-ερμηνευτής αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα μπορεί να ζει με αυτά που βγάζει ή πρέπει να δουλεύει κι αλλού;

Ανάλογα τι ανάγκες έχει. Αν είναι σε εργένικη φάση είναι εφικτό. Με οικογένεια νοίκια κλπ κλπ ζορίζει λίγο. Σε γενικές γραμμές πάντως, απ’ όσα ακούμε και από φίλους, δεν έχει μεγάλη διαφορά από άλλα επαγγέλματα. Τις ίδιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν όλοι πάνω κάτω.

 -Πώς διασκεδάζετε και που βγαίνετε;

Όχι τόσο σε club, πιο του μπαρ είμαστε. Θα κουνηθούμε και λίγο υπό κατάλληλες συνθήκες, αλλά δεν είμαστε και για πολύ δυνατή μουσική. Δεν ξέρουμε αν φταίει ότι μεγαλώνουμε ή ότι παίζουμε πολλά live οπότε δεν αντέχουμε μετά το δυνατό ήχο. Είμαστε και φαν της αναζήτησης του νέου φαγάδικου, το ψάχνουμε αρκετά αυτό.

 

Με ποιόν από Ελλάδα και ποιόν από το εξωτερικό θα θέλετε να συνεργαστείτε;

Δεν σκεφτόμαστε πολύ έτσι. Η ιδέα για μια συνεργασία προκύπτει όταν, στην πορεία διαμόρφωσης ενός κομματιού σκεφτούμε ότι θα ταίριαζε η τάδε φωνή, το τάδε όργανο κλπ. Δε έχει τύχει να φτιάξουμε κάποιο κομμάτι επειδή θέλουμε να συνεργαστούμε με κάποιον.

 

 – Ποιό τραγούδι σας έχει “κολλήσει” τις τελευταίες μέρες; Αυτό που σιγοτραγουδάτε ,όλοι σας;

Το Βerlin Sunrise του Fink.

– Αν δεν κάνατε αυτό που κάνετε, που θα μπορούσατε να δουλέψετε και που όχι;

Σίγουρα σε κάτι που να έχει σχέση με φαγητό. Και σε κάτι που να καταλήγει στην παραγωγή κάποιου χειροπιαστού πράγματος ή σε κάποια δουλειά που πρέπει να συντονίσεις πολύ κόσμο με στόχο όμως πάλι κάτι συγκεκριμένο. Δηλαδή αντί να κάνεις μουσική να φτιάχνεις ένα έπιπλο, ένα φαγητό, ένα site, ή να συντονίζεις όλους αυτούς που ασχολούνται με τα προηγούμενα. Έχουμε συνηθίσει δηλαδή να δουλεύουμε και μετά να έχουμε δημιουργήσει κάτι, είτε είναι ένας δίσκος είτε μία συναυλία. Δεν ξέρουμε να δουλεύουμε για κάτι απρόσωπο, όπως πχ μια μεγάλη εταιρεία που δουλεύεις παράλληλα με άλλα τμήματα πιθανώς και σε άλλες χώρες που δεν γνωρίζεις καν.