Μεγάλωσε μαθαίνοντας χορό, ζωγραφική και πιάνο, καθώς η γονείς της ήθελαν να της δώσουν ολόπλευρη καλλιέργεια όπως λέει και η ίδια. Σκηνοθετεί γιατί πιστεύει ότι ο καλλιτέχνης οφείλει να τοποθετείται στα γεγονότα. Δεν τρέφει αυταπάτες, δεν περιμένει να ζήσει από τον κινηματογράφο. Με αγαπημένους σκηνοθέτες τους Τριφό, Κουστουρίτσα και Φελλίνι, συστήνεται απλά Ασημίνα.

Ασημίνα Προεδρου

Με μία πρώτη ματιά η Ασημίνα Προέδρου δεν διέφερε σε τίποτα από μια καθημερινή κοπέλα του σήμερα. Στην πορεία διαπίστωσα ότι είναι και μια παραγωγική ”Dr.Jekyll” λογίστρια με alter ego και μια δημιουργική ”Mrs.Hyde” σκηνοθέτη. «Κάνω τα πάντα για να προλάβω και τελικά προλαβαίνω, πράγμα που απαιτεί θυσίες, δυστυχώς όχι μόνο από τη δική μου μόνο πλευρά. Δουλεύω πρώτα και κύρια από ανάγκη βιοπορισμού, αλλά η δουλειά μου ήταν μέχρι στιγμής και ο μόνος τρόπος να χρηματοδοτώ τις ταινίες μου» μου λέει.

 

Δεν στο κρύβω αναγνώστη/ια μου, οτι είχα απορίες σχετικά με την τελευταία της δουλεία. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ταινία μικρού μήκους της «Red Hulk» – που έχει ως κύριο θέμα την ρατσιστική βία και το φασισμό -προβάλλεται στο 36ο Φεστιβάλ Δράμας την Τρίτη 17/9. Λίγες ώρες αργότερα ο Παύλος Φύσσας δολοφονείται από τον Χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά και τα μέσα παίρνουν φωτιά. Στην ταινία απονέμεται ο Χρυσός Διόνυσος (1ο Βραβειο), οι κριτικές είναι επαινετικές χαρακτηρίζοντας την ταινία προφητική. Ωστόσο, η άποψη της Ασημίνας διαφέρει:«Τα τελευταία χρόνια με απασχολούσε ιδιαίτερα το θέμα της ξενοφοβίας, του ρατσισμού – εθνικισμού. Περπατάω πολύ στο κέντρο της Αθήνας – όλοι όσοι το κάνουμε βλέπουμε πολύ έντονα το πρόβλημα μπροστά μας. Δεν υπάρχει καμία προφητεία. Το πρόβλημα δε γεννήθηκε χτες, προϋπήρχε, και όλοι το γνωρίζαμε.»

 

Με την ραγδαία προβολή που πήρε η ταινία δόθηκε η εντύπωση ότι ο πρωταγωνιστής είναι ένας νεοφασίστας, πράγμα που η Ασημίνα σπεύδει να διευκρινίσει αμέσως. «Δεν είναι συνειδητά νεοφασίστας αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό όταν πρόκειται για νέα παιδιά;» μου εξηγεί. Και συνεχίζει: «Ο ήρωας προέρχεται από μια φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος έχει παρατήσει τη σχολή του (εγώ τον φαντάζομαι περισσότερο σπουδαστή κάποιου απαξιωμένου και αδιέξοδου επαγγελματικά τμήματος ΤΕΙ) και εργάζεται περιστασιακά ως εργάτης, μένει στη σημερινή Αθήνα, σε μια πολύ φτωχική γκαρσονιέρα ανάμεσα σε μετανάστες, ενώ είναι ήδη “καταξιωμένο” μέλος ποδοσφαιρικού συνδέσμου.»

«Η ταινία είναι κομμάτι του προβληματισμού μου πάνω στο πώς η ανάγκη για ένταξη και αποδοχή μπορεί συχνά να οδηγεί στη διαστροφή της προσωπικότητας του ατόμου, οπότε η ιστορία και προφανώς και το τέλος συνδέονται με αυτό». Κλείνει την κουβέντα για την ταινία εκφράζοντας την επιθυμία της να μην μπει ακόμα στη συζήτηση για την ανάλυση του χαρακτήρα και της ταινίας, αφού η ταινία δεν έχει κάνει ακόμα τον «κύκλο» της, θέλοντας να αφήσει το θεατή να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.

 

Όσο προχωρά η συζήτηση με την Ασημίνα όλο και θέλω να την γνωρίσω καλύτερα. Την ρωτάω πότε προέκυψε η σκηνοθεσία στη ζωή της και μου εξηγεί: «‘Άρχισα να λέω ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης κινηματογράφου όταν ήμουν δέκα χρονών και είδα την ταινία «Σινεμά ο Παράδεισος» του σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε». Και συμπληρώνει:«Μεγαλώνοντας, οι γονείς μου με αποθάρρυναν, στη λογική ότι έπρεπε να σπουδάσω κάτι που θα μου εξασφάλιζε τα προς το ζην. Έτσι, προέκυψε η ΑΣΟΕΕ και η δουλειά μου ως ιδιωτική υπάλληλος σε λογιστήριο εταιρίας. Όταν άρχισα να δουλεύω και να μπορώ να πληρώνω μόνη μου τη σχολή, τότε γράφτηκα και στη σχολή κινηματογράφου».

 

Ο χρόνος είναι πολυτέλεια για την Ασημίνα Προέδρου, κλείνοντας τη συζήτηση μου εκμυστηρεύεται τα μελλοντικά της σχέδια: «Αυτό που ξέρω αυτή τη στιγμή είναι ότι θέλω το Red Hulk να συνεχίσει την πορεία του με συμμετοχή σε φεστιβάλ και άλλες προβολές, μέχρι να ολοκληρώσει τον κύκλο του. Έχω κάποιες ιδέες για ταινίες, όμως βρίσκονται σε πολύ εμβρυακό στάδιο».