Κοιτάζω γύρω και χαμογελάω με ένα προσποιητό χαμόγελο γιατί έτσι πρέπει.

Να πετάξω στις φλόγες κάθε δυνατή ανάμνηση, είτε καλή είτε θλιβερή .

Να γίνουν όλα στάχτη και να μην μείνει ούτε ένα μικρό κομματάκι αναλλοίωτο στα βάθη του μυαλού μου.

Να καταστρέψω κάθε ελπίδα, κάθε πιθανή πόρτα που οδηγούσε στο φως μου.

Να ξεφύγω από τις αυταπάτες που είχα εγκλωβιστεί εν άγνοιά μου.

Ώσπου να λυτρωθώ.

Ώσπου να πετάξω ψηλά και να μην φοβάμαι πως θα πέσω πάλι.

Ώσπου να μπορώ να σκάω χαμόγελα όχι από ανάγκη αλλά από πραγματική ικανοποίηση.

Ώσπου ακόμα και αν μου δίνονται ευκαιρίες να γυρίσω, να έχω την δύναμη να μην το κάνω από επιλογή μου. ποτέ ξανά.

Ώσπου να ελευθερωθώ ολοκληρωτικά.

Και να μπορώ να κοιτάω το αύριο σαν μια πρόκληση ανεπηρέαστη από το παρελθόν.

Για να κάνω ότι δεν έκανα τόσο καιρό… και να το κάνω για μένα.