Σάββατο βράδυ.

Μουσική να συντροφεύει τα σκοτάδια μου.

Ένα μπουκάλι βότκα που δεν λέει να τελειώσει και δύο τσιγάρα στριφτά(δεν καπνίζω).

Απόψε λέω ν’ αράξουμε μέσα μωρό μου.

Ποιός έχει όρεξη για άσκοπες κουβέντες και δήθεν συμπάθειες;

Όχι εγώ.

Απόψε όσο οι άλλοι διασκεδάζουν με αλκοόλ και ιδρώτα,

εμείς θα μιλάμε στους τοίχους και θα περιμένουμε απαντήσεις.

Πού ξέρεις……

Θα κλάψουμε τα δάκρυα που μαζεύαμε τόσο καιρό

γιατί οι αποθήκες γέμισαν και δεν χωράνε άλλα.

Γιατί ήμασταν πολύ αδύναμοι να το κάνουμε τότε.

Γιατί πάντοτε ένα «ΓΙΑΤΙ» μας έπνιγε.

Θα γεμίσουν οι χούφτες μας ερωτηματικά

που θα απλωθούν στο πάτωμα.

Σου αρέσουν τα παζλ;

Θα πάρουμε αγκαλιά τα  εφηβικά τραγούδια,

μοναδικό καταφύγιο της αδικοχαμένης μας νιότης,

μαζί με κάτι ξεχασμένες κουβέντες που αφήσαμε

έτσι απλά να γλιστρήσουν στο κενό και να εξατμιστούν.

 

Καναδυό  στιγμές, ξέρεις, αυτές τις μαγικές, που νιώθεις ότι πρωταγωνιστείς σε ταινία και σύσσωμο το σύμπαν παρακολουθεί προσηλωμένο σε γιγαντοοθόνη το φιλμ της ζωής σου.

Από εκείνες τις στιγμές που θα θελες το για πάντα να είναι αληθινό.

Και έκλεινες σφιχτά τα μάτια από φόβο μη σου κλέψουνε το τώρα.

Και ξέμεινες εσύ και το τώρα παρέα στο πουθενά.

Το ξέρω πως δε γυρίζει πίσω αυτό που ζήσαμε, άλλωστε αν γύριζε,  θα το διώχναμε μακριά.

Είναι η μουσική που με κάνει να γελάω και να κλαίω.