Μου ‘ταξες

πάντα να φωτίζεις

τα πιο άγρια σκοτάδια μου.

 

Μου ‘ταξες

να μου κρατάς παρέα

στις πιο σιωπηλές μοναξιές μου.

 

Μου ‘ταξες

να μετράς τις ανάσες μου.

Στιγμές μαγικές να μου χαρίζεις,

πλεγμένες απ’ όνειρο και παραμύθια.

Eκείνα που λένε για πρίγκιπες,

νεράιδες και ξωτικά..

 

Μα απόψε σωπαίνεις..

 

Σωπαίνεις τυλιγμένο στο φως.

Μπερδεύεσαι στα σύννεφα.

Αφήνεις τη νύχτα να νικήσει.

 

Και μένω εδώ. Ακόμα.

Να σε ψάχνω

σε ξεθωριασμένα μελάνια,

πίσω από χάρτινες λέξεις

που ξέπλυνε η βροχή.

 

Και είσαι εδώ. Ακόμα.

Να φωτίζεις τα βράδια μου.

Κι ας κρύφτηκες.