Σ’ αυτά που θέλω να σας πω και σε εκείνα που δεν θέλω, υπάρχει ένα λεπτό σημείο επαφής.

Έτσι και εγώ θα κάνω αυτό, ευθείς αμέσως. Θα ανακατέψω τις ανούσιες αυτολογοκριμένες σαχλαμάρες μου με τις γόνιμες παρθένες φωνές μου. Το αποτέλεσμα δεν με ενδιαφέρει και πολύ.

Με ενδιαφέρετε εσείς. Σας βλέπω καθημερινά να πηγαινοέρχεστε σας κουρδισμένη κούκλα. Παρατηρώ τις  κινήσεις σας. Είναι κομψές στο μέτρο της αυταρέσκεια σας. Έχετε έναν αέρα σιγουριάς που φανερώνει την ματαιοδοξία στην οποία είστε εγκλωβισμένοι. Παρόλα αυτά με γοητεύετε. Γνωρίζω καλά ότι τις νύχτες νιώθετε μοναξιά. Πασχίζετε κάθε στιγμή να καταπιάνεστε με κάτι γιατί δεν αντέχετε το κενό, σας είναι ανυπόφορο. Εγώ όμως σας ποθώ έτσι όπως είστε. Θέλω να σας δω να ανθίζετε και να πετάτε.

Βλέπω αρχίσατε να χαμογελάτε αλαφρά και αυτό είναι μια ένδειξη λεπτότητας του χαρακτήρα σας. Δεν γνωρίζω αν είστε καλλιεργημένοι, άλλωστε όλοι έχουμε μια τάση να προσποιούμαστε.

Κάτι ανεξήγητο με τραβάει κοντά σας και πασχίζω να το προσδιορίσω. Είναι κάτι πέρα από την ομορφιά σας, ίσως είναι ο πόνος, η ταπείνωση, η απόδραση από την λογική, ή μπορεί ακόμα και να θέλω να με χλευάσω μέσα από τα μάτια σας και να προσποιηθώ αιώνιες στιγμές αγάπης. Από την άλλη, μπορεί να με τραβάει το ένστικτο της γραφής. Μπορεί να έχω δει στο πρόσωπο σας ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα ή μια αιώνια αλήθεια.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι με ενδιαφέρεται…