Εμείς μεγαλώσαμε με τα κλειδιά έξω από την πόρτα.
Με γόνατα λερωμένα και αγκώνες ματωμένους.
Με μανάδες στα μπαλκόνια και πρασινάδες να κρέμονται.
Εμείς μεγαλώσαμε με στόματα ανοιχτά απ’την τρεχάλα,
με μάγουλα κόκκινα.
Με παρέες από την γειτονιά και καυγάδες για το ”ποιος θα φυλάξει”.
Κάναμε τα στενά των δρόμων γωνιές του έρωτα και τα απόβραδα
γέμιζαν με πρώτα φιλιά.
Εμείς μεγαλώσαμε με ρούχα φτηνά, με μάτια καθαρά και ψυχή βιαστική.
Πιάσαμε τα όνειρα απ’τα πόδια και καβάλα τρέξαμε προς τα πάνω.
Διαβάσαμε για τον κόσμο από τσακισμένες σελίδες μα μάθαμε γι’αυτόν
από τις γιαγιάδες μας.
Εμείς μεγαλώσαμε με όραμα τη χαρά.
Ούτε τη δόξα , ούτε το χρήμα.
Τη χαρά.
Την κάναμε σημαία μας και την καρφώσαμε στην καρδιά.
Εμείς μεγαλώσαμε μόνοι.
Εμείς μεγαλώσαμε με τους ανθρώπους πλάι μας.
Συντροφιά μας.