Εμένα οι ελπίδες μου, είναι κάτι τυφλές κ΄ πανέμορφες επαναστάτριες που τον γκρεμό τον βλέπουν και τον αισθάνονται.

Κι όταν πέφτουν, πέφτουν από επιλογή.

Δεν κρατάνε ούτε λάβαρα, ούτε τουφέκια.

Κρατάνε κλειδιά…γιατί ξέρουν πως δεν είναι οι ίδιες η λύση.

Κάθε που τις πληγώνει το ποιος είμαι, δε ματώνουν…

..μ΄αγαπάνε περισσότερο.

Κάθε που τις πληγώνει κάποιος ξένος και τις θίγει,

τον σφάζουν στο γόνατο με όπλο κάτι πούπουλα

που μου γέμιζαν το μαξιλάρι για να κοιμάμαι πιο καλά

μετά από κάθε ερωτικό ξενύχτι μου μαζί τους.

Εκείνες με έχτισαν και με γαλούχησαν.

Όπως κάνω κ΄ εγώ τώρα με τα παιδιά μας.

Τα όνειρά μου.Δικά μου είναι. Εγώ τα φροντίζω.

Αγαπάνε τους ξένους και τούς έχουν εμπιστοσύνη,

γιατί έχουν μάθει ν΄αγαπούν.

Τα έχω μάθει κάθε που θα πέφτουν, να σηκώνονται

και να τινάζουν τα παντελόνια τους.

Εγώ στις ελπίδες μου, έχω παραχωρήσει το πάνω χέρι.

Πρώτα θα σκοτωθώ εγώ και μετά αυτές.

Και τελευταία τα όνειρα.

Πάρ΄τε το χαμπάρι: δε γλυτώνετε απ΄τους ονειροπόλους…