Η ζωή μάλλον ξεκινάει εκεί που τερματίζει μία στιγμή σύχγυσης .

Εκεί που πάρθηκε μια απόφαση.

Εκεί που ταυτίζεσαι με τον ήχο της κλασικής κιθάρας, που ηχολαλεί μια μελωδία χαρμόσυνη.

Εκεί που το απόσταγμα της γοητείας κατρακυλάει και γεμίζει ευχάριστα την ουσία του πνεύματος και της ψυχής σου.

Εκεί που προς στιγμήν υπερφαλαγγίζονται οι κίνδυνοι.

Στο δευτερόλεπτο ξεγνοιασιάς ξεκινάει η ζωή.

 

Και ξεκινάει πολλές φορές όχι μία.

 

Βοηθάς κάποιον και σου χαμογελάει με θερμό και ευγνώμον το φθαρμένο του πρόσωπο.

Αισθάνεσαι χαμένος και τότε σε πιτσιλάει μία ακτίνα φωτός , σταλμένη από τον συνάνθρωπο.

Η ζωή ξεκινάει εκεί που αγαλλιάζεται η ψυχή σου, επειδή κατανοείς αυτό που την ταλανίζει.

Σε μικρές στιγμές ξεκινάει η ζωή, επειδή όταν την αγαπάς σου  ανταποδίδει το ίδιο συναίσθημα.

Και κάπως έτσι ωριμάζεις , έτσι ξαφνικά και απρόσμενα.

Όλα αυτά χάρη στον ζωηρό εαυτό σου.