Το μυαλό ξεχνά

το σώμα όμως ξέρει να θυμάται,

να θυμάται ότι πιο πολύ ποθεί να ξεχάσει.

Το σώμα ξέρει να επιστρέφει,

να συγχωρεί,

ξέρει να ζητάει με αξιοπρέπεια

χωρίς δόλο ή αιτία,

να προδίδει αθώα τα πιο

απόκρυφα θέλω,

να σε βουλιάζει μέσα στην υγρασία του

και να σε παραπλανεί

ψιθυρίζοντάς σου ζεστά στ’ αυτί

να γίνεις ένα με τα σπλάχνα του.

Το σώμα διαλέγει δεν διαλέγεται,

δεν έχει συνείδηση,

μόνο αίσθηση ζαλισμένη έχει.

Δεν ξέρει να προσποιείται,

μόνο να ποθεί και ν’ απωθεί  ξέρει

απρόσκοπτα, απροκάλυπτα όπως

ένας μαγνήτης.

Είναι στη φύση του βλέπεις και

δαύτου να ομιλεί την ελευθερία

απλά δίχως λόγια,

με αιώνιες υποσχέσεις.