Παρορμητική αλλά και συνεσταλμένη, όταν δεν σκηνοθετεί κάνει kite-surf ή κινηματογραφεί extremes ports βίντεο για λογαριασμό γνωστής εταιρίας (η δουλειά δεν είναι ντροπή). Γελάει με την καρδιά της και μέσα από τις ταινίες της θέλει να κάνει και τους άλλους να γελούν.

Η Δήμητρα Μπαμπαδήμα μιλά για τη σκηνοθεσία, μας εξηγεί γιατί είναι «Loser» αλλά και πως βλέπει το Ελληνικό σινεμά σήμερα.

Πως αποφάσισες να γίνεις σκηνοθέτις;

Η πρώτη μου επαφή με την σκηνοθεσία ήρθε όταν βοηθούσα ένα φίλο μου, που σπούδαζε σκηνοθεσία στην Αγγλία. Στην πορεία συνειδητοποίησα ότι αυτό μου άρεσε, αφήσα τις σπουδές στο ΤΕΙ Αθήνας και σπούδασα σκηνοθεσία.

 

Μπορεί να βιοποριστεί ένας σκηνοθέτης κάνοντας ταινίες;

Όποιος το κάνει για βιοποριστικούς λόγους έχει αποτύχει. Δεν υπάρχει περίπτωση να θέλεις να βγάλεις λεφτά από ταινίες και να το καταφέρεις. Μπορεί να σου συμβεί αλλά θα είναι τελείως τυχαίο και θα είσαι η μειονότητα. Και δεν θα είσαι απαραίτητα ο καλύτερος, απλά θα έχεις μια γκάμα πραγμάτων.

 

Εκτιμάτε το ταλέντο ενός σκηνοθέτη σήμερα;

Σήμερα δυστυχώς δεν αρκεί το ταλέντο για να είσαι καλός σκηνοθέτης. Το ταλέντο εκτιμάται μέσα στο πλαίσιο άλλων πραγμάτων. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στη σκηνοθεσία, αλλά και σε άλλους κλάδους. Πρέπει να έχει μεράκι και πολλά άλλα πράγματα.

Τι θα άλλαζες στη Ελληνική βιομηχανία του κινηματογράφου;

Θα έπρεπε να δίνεται χρηματοδότηση – που πλέον δεν δίνεται πουθενά όχι μόνο στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο και σε εικαστικά – από κρατικούς φορείς και ιδρύματα. Πιστεύω στη ιδεολογία που λέει ότι άμα θες να αφυπνίσεις ένα λαό πρέπει να τονώσεις τον πολιτισμό του. Ταινίες θα γίνονται πάντα από ανεξάρτητες ομάδες, αλλά για πόσο να μπορέσουν να χρηματοδοτούν μόνοι τους τις ταινίες τους χωρίς οικονομική στήριξη; Θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος αξιοκρατικής χρηματοδότησης ταινιών και κυρίως σε νέους δημιουργούς.

 

Πως έχει επηρεάσει η εξέλιξη της τεχνολογίας την δουλειά του σκηνοθέτη;

Έχει τα αρνητικά έχει και τα θετικά της, σίγουρα όμως είναι μια πολύ μεγάλη βοήθεια αλλά και μια τεράστια κατάρα. Κάποιες φορές ο δημιουργός εγκλωβίζεται στο τι εξοπλισμό θα χρησιμοποιήσει για την ταινία του και αφήσει πίσω το τι θέλει να περάσει μέσα από την ταινία του. Στον αντίποδα, κάποιος μπορεί να νομίζει ότι είναι δημιουργός επειδή κρατάει μια καλή κάμερα στα χέρια του. Σημασία έχει αυτό που θες να επικοινωνήσεις, αν αυτό στέκει νοηματικά, είτε το γυρίσεις με την κάμερα του κινητού σου – που γίνονται τέτοια φεστιβάλ – είτε με φιλμ 8mm. θα αρέσει.

Ο κόσμος έχει κριτική στο τι ταινία θα πάει να δει;

Υπάρχει μια κρίση ταυτότητας στους ανθρώπους, ανεξαρτήτως τομέα. Δηλαδή μπορεί να μου πεις ότι αυτό το προϊόν είναι καλό και εγώ θα το αγοράσω βασισμένη μόνο σε αυτό που μου είπες. Αυτό συμβαίνει και στον κινηματογράφο, ο κόσμος οικειοποιείται τη γνώμη άλλων. Yπάρχει ακόμα μια μερίδα ανθρώπων που έχει κριτική σκέψη.

 

Τέχνη για την τέχνη ή τέχνη για τον θεατή;

Τέχνη για τον θεατή, κατηγορηματικά. Για πoιο λόγο να jξοδέψεις δύο ώρες από τη ζωή σου για να πας να δεις μια ταινία και να μην καταλάβεις τίποτα. Η τέχνη πρέπει, είτε να σχολιάζει είτε να προπαγανδίζει ή να διασκεδάζει και να  καθοδηγεο. Ο κόσμος επιλέγει ταινίες με βάση αυτό που θέλει να βιώσει την κάθε στιγμή.

 

Αν έπαιζες σε ταινία ποιός χαρακτήρας θα ήσουν;

Ο Loser. Είναι χαρακτήρας που στο τέλος της ταινίας εκπλήσσει. Είναι ένας άνθρωπος που δεν αναγνωρίζει την ταυτότητα που του έχουν δώσει οι άλλοι. Μου αρέσει γιατί μεταφέρει και ένα κοινωνικό μήνυμα: «Μη μένεις εκεί, κάνε κάτι με τη ζωή σου».

Τι είναι αυτό που σου έχει μάθει η σκηνοθεσία;

Δεν πρέπει να απομονώνεσαι από το κοινωνικό περιβάλλον σου, γιατί αυτό είναι που σου δίνει έμπνευση για να δημιουργήσεις. Ακόμη, να δημιουργείς εικόνες από το οτιδήποτε βλέπεις και να δημιουργείς σενάρια.

 

Τι είδους ταινίες σου αρέσει να κινηματογραφείς;

Οτιδήποτε έχει κωμικό στοιχείο και οτιδήποτε περιέχει ανατρεπτικούς χαρακτήρες. Ταινίες που να κάνουν τον κόσμο να γελά. Μου αρέσει να αναπαραγάγω συμπεριφορές που έχουν πλάκα.

 

Αγαπημένη σου σκηνή από ταινία;

Είναι μια ταινία του Mario Monicelli που λέγετε «Οι εντιμότατοι φίλοι μου». Μιλάει για πέντε μεσήλικες άντρες, ο καθένας με τα δικά του προβλήματα, και οι οποίοι κάνουν πλάκες για τα πάντα. Σε μια σκηνή βρίσκονται σε ένα σταθμό τρένου και την ώρα που αναχωρεί το τρένο αρχίζουν να ρίχνουν σφαλιάρες στους επιβάτες.

 

Δήμητρα Μπαμπαδήμα

Facebook Profile

Vimeo Chanel

Twitter Acc

Linked In Profile