(Όχι, όντως… αυτά τα Χριστούγεννα δεν θα έχουν καμία σχέση με τα προηγούμενα. Δεν άλλαξαν όμως αυτά, απλώς τίποτα από σένα δεν είναι πια το ίδιο. Τα φώτα, τα τραγούδια και τα στολίδια οφείλουν να υπάρχουν, ως υπενθύμιση ότι η ζωή συνεχίζεται… Κόντρα σε κάθε εγωκεντρική, ματαιόδοξη πεποίθηση σου ότι αποτελείς το κέντρου τούτου του κόσμου.)

 

Πήγαινε στη γιορτή που είσαι καλεσμένος, τέτοιες μέρες δεν είναι ωραίο να μένεις μόνος. Τσούγκρισε το ποτήρι σου συναινώντας σε όλες τις μεγαλόστομες προπόσεις για καθολική αλλαγή και νέους στόχους. Γύρνα σπίτι, πέτα τα όλα από πάνω σου κι από μέσα σου και κάτσε έτσι όπως είσαι, μπροστά σε αυτό το γαμημένο έλατο, που όσα λαμπιόνια και αν το φόρτωνες δυο ώρες, δεν παύει ακόμα να δείχνει πλαστικό και μίζερο.

 

Κοίταξε τη γυμνή σου αντανάκλαση μέσα σε κάθε μια από τις γυάλινες μπάλες, ένας εορταστικός καλειδοσκοπικός καθρέφτης σε καλεί να αντικρίσεις επιτέλους τον εαυτό σου. Πόσο καιρό έχεις να σταθείς έτσι και να ανεχτείς για ώρα τη γύμνια σου; Μέχρι τώρα απέφευγες τη στιγμή, ανάμεσα σε γρήγορες ανάσες και ιδρώτες. Τώρα όμως, είσαι μόνο εσύ και αυτό το κακοφορμισμένο ελατάκι, το οποίο αφού δεν μπορεί να σου κάνει έρωτα, ας σου κρατήσει τουλάχιστον λίγη παρέα.

 

Το μάτι σου παίρνει το στραβό άστρο που’ χεις καρφώσει στην κορυφή. Κατέβασε το και αναλογίσου πώς έλαμπε παλιότερα και πώς τώρα έχει πια θαμπώσει. «Όλα πεθαίνουν, ακόμα και τα αστέρια» θα σκεφτείς… Τα χέρια σου γεμίζουν από την λίγη χρυσόσκονη που του’ χει απομείνει. Παρ’ την και πασάλειψε τα μούτρα σου, το κορμί σου, φώναξε, γέλασε, τραγούδα με άγρια χαρά. Λάμψε, Εσύ, πιο δυνατά από όλα τα άστρα. Λάμψε από μέσα σου, λάμψε απ’ έξω σου, φώτισε επιτέλους τον τόπο!

 

“Χριστούγεννα”. Φέτος όμως θα γιορτάσεις τη δική σου Γέννηση. Βούτηξες στα σκοτάδια σου, παρέλυσες από το φόβο -ακόμα παραπατάς, το ξέρω- αλλά κοίτα, μπορείς και στέκεσαι γενναία όρθιος! Δεν είναι λίγο! Δεν είναι ακριβώς ότι αναγεννήθηκες, περισσότερο γέννησες Εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου.. Έχωσες τα χέρια σου βαθιά και τράβηξες έξω ό,τι μεγάλωνε και θέριευε τόσο καιρό μέσα σου. Να είσαι περήφανος! Δεν ήταν εύκολο, ξέρεις πώς είναι οι γέννες, θέλουν δύναμη, υπομονή και χρόνο!

 

Ναι… ακόμα και τα αστέρια μπορεί να πεθαίνουν αλλά, σαν από νόμο, για κάθε θάνατο, έρχεται μια νέα ζωή. Κοίταξε πάλι το δέντρο. Ίσως και είναι λίγο πιο συμπαθητικό τώρα…

 

Να δεις πού έπρεπε να φτάσεις στην εκπνοή του χρόνου για να μάθεις -και πάλι- πώς όλα όσα τελειώνουν, πάντα ξαναρχίζουν.

 

Ευχαριστήσου το, αγκάλιασε το, κλάψε το και ζήσε το!