χόρεψε σ’ αέρινο σκοπό

ξύπνησε της γης το στεναγμό

πότισε αγάπης τη πληγή

σίγησε στη μαραμένη γη

γίνεται να μένεις μοναχή;

χάθηκε για πάντα η ψυχή;

της Άνοιξης τ’ αγνάντι θε ν’ αδράξει

στην αγκαλιά της ζήσης να λουφάξει..

και δε μπορεί για μια στιγμή να ησυχάσει

μα ένιωσε το πέταγμα ξανά

άνοιξε διάπλατα τα φτερά ..

το ‘σκασε απ’ της φωτιάς τη φλόγα

και βούτηξε στη θάλασσα πιρόγα..