Όλοι όσοι τους αρέσει να ονειρεύονται έχουν μνήμες που δεν έζησαν. “Μνήμες” μέσα σε εισαγωγικά, γιατί πρόκειται για μνήμες δανεικές, από γονείς, παππούδες και γιαγιάδες.

Από μικρός φαντασίωνα θέατρα και music-hall, μεγάλες ή μικρές ορχήστρες, κυρίους που με μια ευγενική χειρονομία ζητούσαν τη ντάμα τους για χορό, ζευγάρια να χορεύουν στην πίστα. Τραγουδιστές με βαθιά φωνή και τραγουδίστριες με μπρίο. “Μπρίο”, ωραία ξεχασμένη λέξη.

Οι διηγήσεις των γιαγιάδων μου για τη μάντρα του Αττίκ ή το Ντοβίλ στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου έκαναν τις αναμνήσεις τους να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μου και τη φαντασία μου να πλάθει ιδανικά ημιφωτισμένες γωνιές σε κλαμπ και καφέ όπου ο “τρόπος” με τον οποίο συνέβαιναν όλα, είχε μεγάλη σημασία.

Οι “τρόποι”. Ωραία λέξη.

Κι είναι αυτό που ίσως έχασε η δική μου κι οι επόμενες γενιές, μια για πάντα. Ο τρόπος με τον οποίο ζούσαν οι “παλιοί”. Ένας χαιρετισμός, το ανασήκωμα του καπέλου και μια ελαφριά ανεπαίσθητη υπόκλιση αντί για καλημέρα, ένα χαμόγελο, το σιάξιμο της γραβάτας, το άνοιγμα μιας ταμπακέρας και το άνοιγμα της πόρτας του αυτοκινήτου για να περάσει η κυρία τους.

 

Μια εποχή με ντάμες και gentlemen. Ωραία λέξη, gentleman.

 

Έτσι πέρασαν τα χρόνια, οι γιαγιάδες σταμάτησαν τις διηγήσεις, εγώ άρχισα να τραγουδάω επαγγελματικά, να ηχογραφώ δίσκους, έφτασα τους εφτά, έχοντας διαρκώς στο μυαλό μου τη συνάντηση με αυτό τον “τρόπο”, ακόμα και μέσα στη μουσική.

Ο ξαφνικός έρωτας με τη Βαρκελώνη ύστερα από ένα ταξίδι διακοπών μ’ έκανε να ψάξω και να ανακαλύψω σιγά σιγά τη μουσική ιστορία της. Όχι την παραδοσιακή, αλλά την πιο σύγχρονη, τους “μοντέρνους ρυθμούς” που έλεγαν κάποτε, τα swing της και τη μουσική που έπαιζαν οι ορχήστρες στις αναρίθμητες σάλες χορού της πόλης.

 

Τί έμεινε απ’ όλα αυτά; Ήταν όλα ρόδινα τότε; Φυσικά και όχι. Και φτώχεια υπήρχε και μιζέρια και “κρίση” –  μόνο που ο κόσμος δεν το μάθαινε. Πάνω απ’ όλα όμως υπήρχε κάτι στη μουσική εκείνης της εποχής που αντανακλούσε τοντρόπο, τον τρόπο με τον οποίο ακόμα κι οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι στέκονταν απέναντι στη ζωή.

Μάζεψα έντεκα τραγούδια της εποχής εκείνης. Παίχτηκαν στο στούντιο σχεδόν όπως παλιά, live, με ακουστικά όργανα και μικρή τζαζ ορχήστρα. Με τραγούδια σε τέσσερις διαφορετικές γλώσσες όπως ταιριάζει σε μια κοσμοπολίτικη πόλη.

 

Έτσι γεννήθηκε ο Barcelonauta, ένας flaneur της Βαρκελώνης, ένας διαβάτης που ψάχνει να βρει τί έκανε ξεχωριστό εκείνον, τον παλιό τρόπο των παππούδων μας.

 

Ίσως η φινέτσα.

“Φινέτσα”, να μια ωραία, ξεχωριστή λέξη!

 

Info:

Barcelonauta

Δύο χρόνια περίπατοι και περιηγήσεις στη νέα του μόνιμη κατοικία, τη Βαρκελώνη, και δεκαπέντε χρόνια “βόλτες” στη δισκογραφία είχαν φυσικό επακόλουθο τη δημιουργία ενός δίσκου για την Ισπανία.

Ο Γιώργης Χριστοδούλου κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό για την Ισπανία αλλά και την Ελλάδα το νέο άλμπουμ του, “Barcelonauta” , με τραγούδια που μιλούν για την “πόλη των κόντηδων”, γραμμένα από το 1920 ως το 1960, ερμηνευμένα σε τέσσερις διαφορετικές γλώσσες (καταλανικά, ισπανικά, γαλλικά και αγγλικά), ηχογραφημένα με μερικούς από τους καλύτερους τζαζ μουσικούς της Βαρκελώνης – οι περισσότεροι απ’ αυτούς με προσωπική δισκογραφία.

 

Το video clip Media Hora σε σκηνοθεσια Παυλου Σταματη είναι διαθέσιμο σε:

youtube: http://youtu.be/LWiehbuVnGA

vimeo: http://vimeo.com/83379238

dailymotion: http://www.dailymotion.com/video/x1995sj_giorgis-media-hora_music

 

Giorgis @ social media

https://www.facebook.com/pages/Giorgis-Christodoulou

http://www.myspace.com/giorgis_flaneur

http://www.dailymotion.com/Giorgisflaneur

http://www.youtube.com/user/giorgischristodoulou

http://vimeo.com/giorgisflaneur

https://plus.google.com/106420476086041758873/about

https://itunes.apple.com/us/album/barcelonauta/id768731626