Ακόμα τις περιμένω

Τόσο περίτεχνα τις έχει πλάσει ο νους μου

που είναι σαν να τις έζησα

Πρωτόγνωρες, απ’ αλλού φερμένες

Έρχονται να δώσουν οξυγόνο

Στην πνικτική ρουτίνα μου

Μοιάζουν μ’ αυτές που ονειρευόμουν

Χρόνια τώρα

Κλεισμένη στο δωμάτιο μου

Με τα μάτια ορθάνοιχτα

Το μυαλό στο αυτόματο

Τα πόδια στον τοίχο

και τα μαλλιά στο πάτωμα

Η καρδιά ξεχασμένη στο πάτωμα

Χρόνια τώρα

 

 

Μοιάζουν μ’ αυτές που μου έταξες

Τις μεθυσμένες από ευτυχία

Που μύριζαν ούζο βύσσινο

Και νοτισμένο χώμα στην ατμόσφαιρα

Μιας αυγουστιάτικης βραδιάς

Κάθε που γύριζα σπίτι…

Τις μετρούσα στα δάχτυλα…

Σαν μικρό παιδί

Να δω πόσες ακόμα μου μένουν

Πόσες ανάσες ακόμα μου μένουν

Μία, δύο, τρεις..

Θυμάσαι;

Είκοσι, τριάντα, σαράντα

Μη, μη φεύγεις

Δεν μπορώ να αναπνεύσω

Μου χρωστάς κι άλλες μέρες

Ακούς;