Βάζω τις σκέψεις μου κάτω για να μιλήσω για την κατάρα μου…

Όσο και να θέλω να την αποφύγω, να την πετάξω από πάνω μου… αυτή εκεί… δεμένη μαζί μου.

Όσο και να προσπαθώ… είναι μάταιο…

Και αυτό γιατί ίσως κάτι μέσα μου δεν με αφήνει… θέλω όμως να σπάσω τα δεσμά!

Δεν είμαι η μόνη όμως…

Όλοι την έχουμε μέσα μας, όλοι πολλές φορές την έχουμε λατρέψει και μισήσει ταυτόχρονα.

Ποιητές και τραγούδια την έχουν εξυμνήσει …και όλοι χάρη σε αυτήν γράφουν τα καλύτερα έργα τους.

Αγάπες σκάρτες μας οδηγούν σε αυτήν και κάθε τόσο την αναζητάμε όταν πια μπουχτίζουμε από την καθημερινότητά μας…

Η ψυχή μας την λατρεύει…. Και είναι η μόνη που μας ακούει όταν έχουμε προβλήματα, όταν έχουμε προδοθεί…. Αλλά και πάλι… δεν την αντέχουμε για πολύ…

Εγώ όμως έχω μάθει να ζω με αυτήν…. Μάλλον έχω καλομάθει… χρόνια τώρα.

Τα δεσμά είναι τόσο γερά που δεν σπάνε….. ό, τι πάει να μας χωρίσει.. αμέσως εκείνη το διώχνει μακριά……

Ακόμα και όταν καταφέρνω να την διώξω……. μέσα μου νιώθω ότι θα ξαναγυρίσω σε κείνη….. Έρχεται η απογοήτευση λοιπόν…. Και τότε εκείνη στέκεται στην γωνία….. και με κοιτάει με βλέμμα νικητή…. «πάλι σε μένα γύρισες- όλο σε μένα θα γυρνάς».

Έτσι….. μένουμε και πάλι οι δυο μας…. Σαν καλές φίλες…

Αγαπημένη μου μοναξιά…. καταραμένη μου…………μοναξιά

 

Cover Photo by Dimitris Kalogeris