Άλλη μια ισπανική ταινία μετά από το θαυμάσιο «Truman» που εφορμά από ένα σκληρό, καταθλιπτικό θέμα για να μιλήσει με χιούμορ και αισιοδοξία για την ίδια τη ζωή. Θέλει πολλά κότσια και περίσσευμα ταλέντου η διαχείριση μιας ιστορίας σαν αυτή. Ο Μπαρέρα πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό να βρει στόχο στα περισσότερα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται και να μετατρέψει την ταινία του σε φωτεινό παράδειγμα για όλους. Αστεία, τρυφερή και ανθρώπινη δραμεντί χαρακτήρων που ξετυλίγεται γύρω από την ιδιαίτερη σχέση πεθερού-γαμπρού οι οποίοι αν και δεν πολυσυμπαθούνται στο τέλος καταφέρνουν να βρουν κώδικες επαφής, συγκινώντας και ταυτόχρονα προσφέροντας διαλόγους απέραντα κωμικούς.

 

Πηγή:Athensvoice